RECENSIE - Ze lagen in haar kast te roepen, vertelt ze, of ze nog een keer met haar het theater in mochten, al die mooie liedjes van de Haarlemse zangeres/gitariste Leoni Jansen (1955). Achttien haalden The Third Road, de tour de chant waarin Jansen dus een ‘best of’ presenteert. Uit pure liefde voor de wonderschone chansons. Niet uit gemakzucht. Want zo kennen we deze energieke, integere vocaliste niet.
Aan haar zijde, zoals vanouds, Onno Krijn op de vleugel en twee jonge gasten: Marcel Fisser op gitaren en mandoline en Hessel Stuut op percussie. Jansen zelf bespeelt haar akoestische gitaren en bast een partijtje mee. Op de setlist staat een veelheid aan nummers, die wortelen in de Ierse traditie, die iets hebben met Americana en Leoni’s lievelingscontinent Afrika. Zo kon het opwindende Nina niet ontbreken, dat Jansen schreef met de Senegalese broers Les Frères Guissé.
Verder horen we favorieten als Fields of Gold met alleen pianobegeleiding, Suzanne in het Engels en het Nederlands, Scarborough Fair met de subtiele klanken van een speeldoosje erbij en het indringende relaas over The Magdalene Laundry, het katholieke opvangcentrum in Dublin voor ongewenst zwangere meisjes die als ‘dank’ hun leven lang moesten wassen voor de nonnen. Het instituut sloot pas in 1996 zijn deuren.
Jansen lardeert haar programma met persoonlijke ontboezemingen, die altijd iets toevoegen en gespeend zijn van effectbejag. De rode draad in de nieuwe show is het te vroeg overlijden van Leoni’s moeder aan kanker. Een zwaar onderwerp, maar ook het behandelen daarvan in een verder vrolijke omgeving past bij deze artieste. Ze maakt er een goede gewoonte van haar programma’s een diepere laag mee te geven gecombineerd met luchtige zelfspot.
Lichte muziek:
Leoni Jansen, Schouwburg Lochem, 27 november
Nog te zien: Deventer 20/1
U kon tot 28-12-2010 reageren op dit artikel.