VOLLENHOVE - Zij is de vijfde generatie Huisman die Royal Huisman Shipyard vanuit de Kop van Overijssel bestuurt. Het miljoenenbedrijf levert al meer dan 125 jaar megajachten aan de rijken der aarde.
Directeur Alice Huisman (51) is hiermee een van de grootste werkgevers in onze regio. Haar vader vond deze functie niet geschikt voor een vrouw maar toen hij ernstig ziek werd, zag Wolter Huisman dat hij geen betere opvolger kon krijgen dan zijn oudste dochter. Zij verontschuldigt zich voor de hinkende stappen want ze viel vorige week van haar Zuidduitse koudbloedpaard. "Ik reed samen met mijn nichtje en we waren de weg kwijt geraakt in Havelte. Het was al schemerig, ik zag de boom over het pad niet liggen. Mijn paard maakte een onverwachte sprong en ik werd gelanceerd", glimlacht Alice Huisman. De 51-jarige directeur van Royal Huisman Shipyard in Vollenhove werkt echter volop. Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen. Gisteren leverde het toonaangevende bedrijf aan het Vollenhover Kanaal het 48 meter lange zeiljacht Kamaxitha af aan een Duitse klant. In de gang naar de kantoren staan replica's van de megajachten die in het verleden op de werf tot stand kwamen. Twee jaar geleden verrees de Ethereal van 58 meter in opdracht van een Amerikaanse investeerder, het energiezuinige jacht is drie keer genomineerd voor Schip van het Jaar.
Iets verderop werd ze geboren, in het prachtig gelegen gehucht Ronduite, tussen de Beulaker en Belterwijde. Hier startte scheepstimmerman Jan Jans Huisman in 1884 het familiebedrijf dat wereldwijd bekend zou worden. Van houten punters, Beulakermeerkruizers en visserschepen als de Staverse Jol en de Vollenhovense Bol, tot de aluminium miljoenenjachten voor vermogende mannen als dirigent Herbert von Karajan en Baron de Rothschild. In 2009 ging het derde Huismanschip, de J-classer Hanuman van internettycoon Jim Clark door de polderbrug. Alice heeft de hele ontwikkeling van het bedrijf bewust meegemaakt. Als kind moest ze verhuizen van Ronduite naar Vollenhove, een afstand van nog geen tien kilometer. De schepen werden te groot voor de kleine werf. "We huilden allemaal. Het was een fijne plek aan het water waar ik opgroeide. En hoe moest het dan met opa die schuin tegenover ons woonde en elke dag even langskwam. Vlak voordat we zouden vertrekken werd hij op zijn dagelijkse wandelingetje bij de brug geschept door een auto. Ik was elf jaar."
Jan Jans Huisman overleed aan de gevolgen van het ongeval. Jaren later zou zijn zoon Wolter de scheepswerf tot grote hoogte brengen. Met hulp van zijn vrouw Ali, dochter Alice en haar twee zusjes, die aanvankelijk hielpen met het schoonmaken van de boten en het opruimen van gereedschap. Toen ze achttien jaar werd, ging Alice als au pair naar Amerika. Een half jaar later keerde ze terug in Vollenhove, waar ze als secretaresse bij haar vader begon, om zo de lening voor de reis terug te betalen. Als hoofd Marketing en Communicatie zette ze het bedrijf, dat in 1984 het predicaat 'koninklijk' of 'royal' kreeg, nog steviger op de wereldkaart. Geen moment heeft ze gedacht dat zij de zaak ooit zou overnemen. "Mijn vader vond deze leidinggevende functie niet geschikt voor een vrouw. De scheepsbouw is een mannenwereld en hij zocht iemand met een technische achtergrond. Daar hebben we ook lang naar gezocht", weet Huisman. Haar marketing- en communicatiekennis zouden niet toereikend zijn. Wolter Huisman werd ziek in 2003. Terminale longkanker dwong de botenbouwer sneller dan gewenst een beslissing te nemen. "Een jaar voor zijn dood wist hij zeker dat ik het moest worden. Ik heb wel een paar slapeloze nachten gehad. Het gaat om gigantische projecten. Ik vind het een zware taak, spijt heb echter ik nooit gehad. Vooral dat laatste jaar hebben we veel gepraat; ik heb belangrijke tips van hem gehad. Zorg dat je de juiste mensen om je heen verzamelt, zei hij. Kwaliteit en vernieuwing, dat hij het allerbelangrijkste. Hij kon zich echt verliezen in een ontwerp. Geld was voor hem gewoon minder belangrijk. Net als hij probeer ik het bedrijf vooral gezond te houden. We willen de 350 werknemers die we hebben niet kwijt. Die goudmijn van ervaring en kennis krijg je nooit weer. Dat vang je niet even op met tijdelijke krachten. We blijven vernieuwen, alleen al als het gaat om duurzame technieken, maar durven ook rustig terug te grijpen naar eerdere ontwerpen. Je hoeft niet steeds weer het wiel uit te vinden."
De kredietcrisis heeft Huisman Shipyard nog niet in de greep. "2010 en 2011 waren wel pittig jaren. Er werden twee grote projecten geannuleerd en je merkt dat opdrachtgevers voorzichtiger worden. De superrijken blijven wel vermogend maar ook hun houding is afwachtend." Haar vader overleefde de crisisjaren echter ook. "Vlak na het millenniumjaar 2000 en al eerder, in de jaren zeventig, beleefden we crisisjaren", memoreert Alice Huisman. "Toen ik mijn vader in die tijd om een nieuwe spijkerbroek vroeg, werd hij razend. Hij maakte zich zorgen over de werknemers die op straat kwamen te staan en ik dacht aan een nieuw kledingstuk. Dat snap ik nu natuurlijk als geen ander. We hebben bij de reorganisatie in 2010 een aantal mensen moeten ontslaan. Dat is vreselijk."
In 2008 ontving ze als eerste vrouw de Society Leadership Award, een prestigieuze prijs vanuit de branche. Met haar marketingachtergrond liet zij drie jaar geleden een extern onderzoek doen naar de sterke en zwakke kanten van de scheepswerf. "Onder klanten en andere wereldwijde relaties. Ik wilde weten wat ons imago was. We kregen veel positieve feedback. Onze klantgerichtheid is groot; custom built, is ons devies. Of: If you can dream it, we can built it. De klant bepaalt het ontwerp. We staan 24 uur per dag klaar voor onze opdrachtgevers. We vernamen echter ook dat we te eigenwijs waren als bedrijf. Te zeker van ons kunnen. We hielden alles teveel onder één dak", vertelt Huisman. "We maken nu meer gebruik van externe specialisten. Ook het aluminium snijwerk wordt gedaan door anderen. Ik wil fouten bespreekbaar maken. Dat maakt je als werkgever sterker."
Alice leerde zeilen van haar vader. "Eerst in een optimist, daarna een flitsje of een stern en later grotere zeilboten. Ik deed ook veel aan windsurfen. Heerlijk dat spel met de wind. Snelheid maken zonder motor is geweldig. Tegenwind, laveren en zoveel mogelijk op koers blijven." Samen met haar echtgenoot huurt ze soms een zeiljachtje in Griekenland of Turkije. "Ik leid trots onze klanten door de regio. Vollenhove is een stad met historische allure net als Blokzijl. En Giethoorn vinden de meeste opdrachtgevers prachtig. Er was ooit sprake dat we moesten verhuizen. Aan het water in Rotterdam, Harlingen of Den Helder. Dit zagen we niet zitten omdat we onze eigen werknemers wilden houden, die nooit mee zouden verhuizen. De toenmalige commissaris van de koningin, Geert Janssen, stelde mijn vader gerust: het komt wel goed. En inderdaad, er kwamen enkele infrastructurele aanpassingen voor ons bedrijf." Het zwembad in Vollenhove werd verplaatst zodat er een nieuwe hal kon worden gebouwd. Verderop verrees een groter, overdekt bad. De hoogspanningsmasten langs het Vollenhover Kanaal werden verhoogd en de polderbrug wordt nu vernieuwd; daaraan levert Huisman Shipyard een aanzienlijke bijdrage. "Ik heb het idee dat de bevolking van Vollenhove met ons meeleeft. De tamtam gaat snel. Ze weten meteen wanneer we een nieuwe opdracht hebben en dan worden we gefeliciteerd. Of vorig jaar, toen twee projecten werden geannuleerd, wenste men ons sterkte. Dat doet goed. Meer dan de helft van onze werknemers komen uit de nabije omgeving."
Ze is nog jong dus van een opvolger is nog lang geen sprake. Een directe zesde generatie 'Huisman' zal er niet komen, Alice heeft zelf geen kinderen. "Het is er nooit van gekomen, helaas. Ik denk trouwens niet dat ik deze baan had kunnen combineren met de zorg voor kleine kinderen. Ik ben zoveel weg, ook vaak naar het buitenland voor klantenbezoek, grote zeilraces en botenshows."
De huidige financiële crisis wordt volgens Alice Huisman niet onbeheersbaar. "Wij hebben voldoende aan twee grote opdrachten per jaar. Er staan bovendien twee flinke onderhoudsprojecten op stapel voor 2012. Slecht gaat het niet maar het blijft spannend. Een dalende euro is voor ons positief. Daarmee hopen we meer Amerikaanse opdrachtgevers binnen te halen. De Duitse markt is erg belangrijk. Van de Aziaten en de Russen kunnen we nog niet veel verwachten, daar wordt nauwelijks gezeild. Men koopt daar vooral grote motorjachten. Een enkeling maakt de overstap naar een zeiljacht. Behalve in Düsseldorf en Monaco, gaan we ons dit jaar wel profileren op een grote show in China. Ik ben gematigd positief over de toekomst; we moeten vooruit blijven denken."
U kon tot 06-02-2012 reageren op dit artikel.