DE KRIEGER - In het volgeparkeerde weiland aan de Oppen Swolle bij buurtschap De Krieger zitten de Limburgerse zwagers met blozende gezichten uit de wind van de zon en dampende koffie te genieten. Lau en Fried, dertigers uit Venlo, willen nog 'even bijkomen' en nagenieten van hun zaterdagse 'schaatsexpeditie' op het natuurijs in de Kop van Overijssel.
Dik 80 kilometer zijn vandaag onder hun klapijzers doorgegleden en 'tiege zesse' willen ze weer thuis zijn. Twaalf uur eerder begonnen ze al aan de autorit richting Sint Jansklooster. Om daar vroeg te kunnen beginnen aan de Belterwiedetocht, onderweg een balletje gehakt te eten in Belt-Schutsloot ('vorig jaar zomer waren we daar op de fiets') en bij de terugkeer na dik 40 kilometer in Sint Jansklooster te bedenken dat het 'nog gieniens twaalf uur is'.
Tijd voor een familieberaadje dus, bij een kom snert. Naar huis, nog maar een keer de Belterwiedetocht? Wat nu te doen? "Toen hoorden we dat hier vlakbij nog een andere tocht was. De Kadoeltocht, of zoiets. Goed, knoop doorgehakt, ons de weg naar de startplaats laten wijzen en op naar De Krijger. De Krieger, ze je? Ook goed. Nou ja, schaatsen weer aan en het was ook hier genieten geblazen", vertelt het tweetal. "Prima ijs , maar qua landschap een wereld van verschil met vanmorgenin De Wieden. Vooral die bijna onafzienbare ijsvlakte op het Zwarte Meer was imponerend. In De Wieden schaats je over het algemeen heel beschut, maar het lijkt hier wel Siberië. Alleen op de wereld, dat gevoel. Alsof de winter hier nog strenger is. Hard werken ook op zo'n vlakte. Was dit vroeger Zuiderzee? Oh, ik dacht al..."
De zwagers komen in de benen. "Kom we gaan. Tjonge, 80 kilometer en dan ook nog eens een heel stuk op zee. Ha, met zo'n verhaal kunnen we in Limburg wel aankomen." Eerder op de middag maakt ook voorzitter Wim Bovendeur van de organiserende ijsclub Nooitgedacht ('samen met De Vooruitgang in Vollenhove hč') even tijd voor de verslaggever.
"Een kleine vierduizend deelnemers. Echte inschrijvers bedoel ik dan. Mensen die al het werk van onze vrijwilligers waarderen met een paar euro startgeld. Die begrijpen dat we er vrachten vrije tijd insteken en kosten maken. Want veegmachines lopen niet op water, in het clubhuis is de kachel warm en de ambulance die paraat moet staan komt ook voor onze rekening. Om maar wat te noemen. Maar ja, zwartrijders genoeg weer. Dat kunnen we ook niet tegenhouden. Je kunt hier overal het ijs opstappen. Ik hoop alleen maar dat mensen beseffen dat het nogal a-sociaal is en het een keer ophoudt met deze tochten wanneer straks niemand meer de portemonnee trekt", vindt Bovendeur. Op het ijs bij de Kadoelerbrug, met Genemuiden aan de verre overkant, lijken de schaatsers zo klein als poppetjes. Ver weg 'op zee'. Het heeft er inderdaad veel van weg. Op de 'poolvlakte' dwaalt de gedachte af naar het verhaal van het groepje Genemuidenaren dat in 1929 over een stijf bevroren Zuiderzee toerde. Met de auto! Of wat er toen voor door ging... Zwarte Meer, zo heet het hier nu. Maar in dit strenge winterse décor dringt het beeld zich als vanzelf op. Zie je het A-Fordje zo weer richting Urk tuffen...
U kon tot 14-03-2012 reageren op dit artikel.