Bezoekers van de website van de Nederlandse Bachvereniging kunnen meedoen aan een peiling rond de vraag: moet de NBV meer of juist minder muziek van Bach zelf uitvoeren? Verstokte Bachliefhebbers zullen geneigd zijn te zeggen: meer.
Maar na een concert als 'Een Requiem voor de eeuwigheid' kijken ze daar misschien anders tegenaan.In Kampen leidde dirigent Jos van Veldhoven een continuogroep met twee theorbe's (speciaal soort luit) en tien vocalisten door een programma met werken van Cavalli, Della Ciaia en Scarlatti, en in de monumentale Bovenkerk werden weemoed, pijn en verdriet haast tastbaar. De dodenmis van Francesco Cavalli en de Lamentaties van de Heilige Maagd bij de kruisafname van Allessandro della Ciaia worden haast nooit uitgevoerd, maar bleken wondertjes van emotionele kracht.
Vier sopranen, twee countertenoren, twee tenoren en twee bassen bezongen de gevoelens rond sterven en berusting, van verdriet en hoop, in prachtige muzikale taal, met in de Lamentaties een hoofdrol voor sopraan Orlanda Velez Isidro in de partij van de bedroefde en wanhopige Maria. Jammer dat de beslissing om het slotdeel van Cavalli niet uit te voeren niet van tevoren was duidelijk gemaakt. Nu ontstond enige verwarring toen koorleden ineens van plaats wisselden voor het volgende stuk: was het dan al afgelopen? Kon er geklapt worden?
De finale van het concert was voor het 'Stabat Mater' van Domenico (de jongste) Scarlatti, dat iets bekender is dan die twee andere stukken, maar lang niet zo populair werd als de versie van Pergolesi. Maar Scarlatti's lezing van deze dramatische tekst (ook over de gevoelens van de moeder van de gekruisigde Jezus) doet daar bepaald niet voor onder, en Van Veldhoven en zijn mensen gaven daar een overtuigend bewijs van.
Het stuk sluit af met een adembenemde dubbelfuga, een argument temeer om de Bachvereniging aan te moedigen zich niet alleen met Bach bezig te houden. Scarlatti steekt hierin de fugagrootmeester naar de kroon.
U kon tot 10-12-2007 reageren op dit artikel.