"De operatiekamer van het ziekenhuis, met de twee mannen en die enge tang, verdween langzaam. Ik zag mijn lichaam niet meer; ik moest het wel loslaten en achterlaten.
Het donker nam mij in zich op. Ik was alleen. Het leek alsof ik ronddraaide en tegelijkertijd ergens naartoe werd gezogen. Kom maar.
Hoorde ik een stem? Het klonk warm en vriendelijk.
Ik zag een licht in de verte en bewoog er naartoe - snel, sneller… Tot het licht overal om mij heen was. Alsof iemand een lichtknop omzette en daarmee het duister verdreef. Ik baadde in licht. Licht dat ik niet alleen zag, maar ook voelde, rook, hoorde, proefde… Met mijn hele wezen nam ik het waar. Ik wás het licht, en het licht was mij. Nooit eerder voelde ik mij zo wakker, zo helder en blij. Ik was verlost van de beperkingen van mijn lichaam, en - meer nog - van mijn kindzijn. Ik was ineens geen kind meer, en dat voelde als een bevrijding.
Hier wist ik alles.
Langzaam verscheen om mij heen een landschap. Ik zag lentegroene bomen en struiken. Ik rook heerlijk geurende bloemen en hoorde een beekje stromen. Alles was van een ongekende schoonheid, die mij helemaal blij maakte.''
U kon tot 30-11-2009 reageren op dit artikel.