Roelof Moes, Rosemarie Poutsma en Piet Speelman (v.l.n.r.), 'dorpsdokters' in dertien afleveringen van het gelijknamige televisieprogramma: "Het viel de cameraploeg op hoeveel tijd we voor iedereen nemen.'' foto Tom van Dijke
Het is er vanavond stil op straat. Heel Nijeveen, Wanneperveen en omgeving zit ongetwijfeld aan de buis gekluisterd. Om maar niets te missen van 'De Dorpsdokter'. Hoofdrolspelers in deze 'uit het leven gegrepen' televisieserie van de Evangelische Omroep: Roelof Moes, Piet Speelman en Rosemarie Poutsma.
Ook zelf laat het huisartsenteam dat komend tv-seizoen landelijk in de
spotlichten staat, zich graag verrassen door het resultaat van drie maanden
intensief filmwerk in hun praktijk.
De tl-buizen blijven voorlopig
hangen, en op de lage ramen in de karakteristieke boerderij op Kolderveen 4
plakt nog een laag verduisterende folie. Alles voor het juiste cameralicht.
De filmploeg keert binnenkort nog even terug, voor nog wat ontbrekende
shots. "En om ons schaatsend in Giethoorn te filmen", grijnst
Roelof Moes. Het is een publiek geheim dat de huisarts – 59 ondertussen en
alweer 32 jaar op de post Kolderveen – een gepassioneerd sportman is.
Wielrenner, liefhebber van natuurijs. Dat de docu-soap ook die
privé-momenten laat zien vindt hij verre van vervelend. "Van
dorpsdokters wordt soms een karikatuur gemaakt; alsof wij obsessief met ons
werk bezig zijn. Ik hoop juist dat we hiermee duidelijk maken dat wij óók
gewone mensen zijn. Met hobby's, een gezin. Een gewoon leven."
Misverstanden ontzenuwen. Positieve propaganda voeren voor de circa 150
praktijken van dit type die Nederland nog telt. Waar vertrouwen en menselijk
maatwerk zwaarder wegen dan overuren. Mede reden om afgelopen zomer
volmondig 'ja' te zeggen tegen de programmamakers van de EO. "De
overheid wil kleine dorpspraktijken als de onze liefst van de kaart vegen"
, moppert de dokter op z'n praatstoel. Roelof Moes is al jaren bezield
pleitbezorger van kleinschalige huisartsenzorg. Ook 's avonds of 's nachts
een bekend gezicht op huisbezoek. Zeven dagen in de week, in samenwerking
met de collega-dorpsdokters Tan en Westerbeek uit Giethoorn. Voor Moes kwam
het EO-verzoek als een cadeautje. "Een kans die ik niet wilde laten
lopen. Ik heb me altijd verzet tegen grote, afstandelijke structuren;
adequate zorg en kwaliteit raken dan in de knel. Deze televisieserie voelde
als een beloning voor die strijd. Nu kon ik letterlijk laten zien wat onze
visie op zorg inhoudt." Gelukkig dachten z'n collega's er net zo over.
Drie huisartsen plus één in opleiding en zes assistentes voor dokters en
eigen apotheek. "We hebben dit met z'n allen gedragen." Met op de
achtergrond natuurlijk een slordige vijfduizend 'figuranten' uit de
praktijk. Alle patiënten kregen vooraf een brief thuis: "Niemand
hoefde zich verplicht te voelen om gefilmd te worden." Maar Moes
verbaasde zich vervolgens over alle openheid voor de camera, het gemak
waarmee klachten op tafel werden gelegd of kleding gewoon uitging. Lachend: "
We waarschuwden vooraf: het kàn zijn dat er gefilmd wordt. Drie dagen per week
van acht tot vier, afwisselend bij alle drie artsen. Soms reageerden
patiënten dan teleurgesteld. Hadden ze speciaal mooie kleren aangetrokken
voor mijn spreekuur, was de filmploeg net bij een collega bezig." Blij
dat de rust terug is? "Natuurlijk kostte het extra tijd. Maar het was
ook leuk, stimulerend. Alles wat je op straks ziet is authentiek. Niks in
scène gezet. Ach, al heel snel ben je je niet eens meer bewust van die
televisiejongens."
U kon tot 07-02-2010 reageren op dit artikel.