Nieuwe, met de kettingzaag eerst grof gevormd en daarna met de hand bijgeschaafd spanthout ('zitters'), worden op hun plek gezet. Daarna kan er aan de buitenkant een gebogen plank tegenaan gezet worden. foto Tom van Dijke
'Timmermeester' Tiem Jongman bij het gapende gat in de boeg van de VN66. De nieuwe 'botten' van het stokoude schip zitten al op hun plek.
1/2
Hemelsbreed honderd meter. Nergens ter wereld komen verleden, heden en toekomst van zeilvaart zo dicht bij elkaar. Is de enorme technische ontwikkeling van scheepsbouw zo zichtbaar, in één blik te vangen zelfs. Aan de ene kant van de brug het aluminium, de elektronica en andere ultramoderne snufjes in de strakke constructiehallen van superjachtenbouwer Huisman, even verderop een provisorische tent waarin het ruikt naar eikenhout en teer.
Naar de romantiek van onze scheepvaarthistorie dus.
We zijn in Vollenhove. Nu eens niet voor de droomschepen die de rijken van
deze wereld er laten bouwen, maar voor het 'Venose Skutien'. De bijna 110
jaar oude visbotter VN66, die op de vroegere Zuiderzee menige storm
overleefde en na decennia nettensleuren door liefhebbers teruggehaald werd
naar Vollenhove. Tot op de draad versleten. De markantee platbodem kreeg er
een nieuw leven. Als 'levend' aandenken aan de plaatselijke
visserijhistorie. Op de robuuste 'oude dame' snuiven gasten tegenwoordig
oude sferen, of het moet al zo zijn dat de vrijwilligers van stichting 't
Venose Skutien deelnemen aan botterraces danwel scheepvaartevenementen
opluisteren.
Aan de loswal in Vollenhove wordt gezaagd, getimmerd, geboord, geschaafd en
vuurtje gestookt. Voor de tweede keer sinds de terugkeer in 'Veno' is het
schip vorig najaar op de kant gezet en zijn vrijwilligers met twee
rechterhanden - zelfs die van een oud-onderwijzer en een pottenbakker kunnen
goed meekomen - bezig met al weer een ingrijpende restauratie. Na het
komende vaarseizoen volgt de derde grote ingreep, waarna de botter uit 1902
er met 'normaal' onderhoud weer een eeuw tegen moet kunnen. Terwijl buiten
een even simpel als doeltreffend gasbrandertje ('uit een oude geiser,
gasfles eraan en klaar') zorgt dat dikke, meterslange eiken planken, met
grote keien als contragewicht, langzaam maar zeker precies rond genoeg
trekken, zijn een man of acht in de tent druk in, om en onder de VN66.
Buitenom kan nog dwars door het schip heengekeken worden. Gammel eikenhout,
spanten, boegplanken en boorden vol roestig penijzer van begin vorige eeuw,
is verwijderd en wordt vervangen door nieuw eiken, maar nu gemonteerd met
roestvrij staal. Voor lange koffiepauzes is geen tijd. "Half april
moeten we vaarklaar zijn. Dan gaan alle schepen hier op de wal het water
weer in en zouden wij in de weg liggen. En we hebben nog een berg werk",
meldt 'timmermeester' Tiem Jongman tussen het uithakken van 'een rot stuk'
door. Zeventig jaar is de 'ouderwetse ambachtsman' en voormalige aannemer
inmiddels. "M'n zoon runt het bedrijf nu en dus kan ik me hier uitleven
met m'n oude gereedschapskist. Machtig mooi werk, maar ook veel. Je weet
echt niet wat je allemaal tegenkomt als je in zo'n stokoude schuit gaat
wroeten. Maar goed, volgend jaar nog de stuurboordgang en een nieuw voordek
en dan is het grote klussen afgelopen. Komt ook goed uit, want ik wil nog
heel veel van de wereld zien." Wie het skutien komend seizoen in actie
wil zien of een zeiltocht mee wil maken, kan kiezen uit tal van
arrangementen. Precieze informatie hierover is te vinden in folders bij de
regionale VVV's of op internet.
www.venoseskutien.nl
.
U kon tot 18-04-2010 reageren op dit artikel.