STEENWIJKERLAND - Theo van der Sman heeft zijn eerste weken als pastoor in Steenwijkerland achter zich. „Nog nooit heb ik zo veel warmte ervaren als van de mensen hier.” Drie klokken in de keuken lopen nog steeds niet gelijk en honderddertig verhuisdozen staan nog onberoerd in de pastorie.
De parochie Heilige Christoffel omvat sinds vorig jaar zomer de katholieke kerken in Steenwijkerwold (waar Van der Sman naast woont), Kuinre, Vollenhove, Oldemarkt en Steenwijk. Bij elkaar krap vierduizend leden. "De saamhorigheid is groot, daar ben ik nu al achter. De samenvoeging heeft naar mijn idee geen problemen opgeleverd. Ze wisten al lang dat ze op elkaar aangewezen waren."
Die verhuisboxen zullen nog wel even blijven staan. Van der Sman (65) bewoont de bovenverdieping van de pastorie inSteenwijkerwold. Natuurlijk, de benodigde voorwerpen hebben hun plek gevonden in zijn huis. "Maar ik ben liever onder de mensen, dan dat ik met die dozen in de weer ben."
Wat dat betreft heeft Van der Sman de boodschap die hij jaren geleden kreeg goed onthouden. "Een vroegere leermeester vertelde mij hoe hij zijn preken altijd voorbereidde in de kolenkelder. Daar werd hij niet gestoord. Na een tijdje vertelde hij echter dat hij door al die uren in de kolenkelder tijdens zijn preek geen mensen in de kerk zag zitten, maar kolen. 'Ga gewoon met de mensen om, dan komt de preek vanzelf', kreeg ik daarna van hem mee."
De aartsbisschop van Utrecht vroeg Van der Sman na vier jaar Borne onlangs over te stappen naar Steenwijkerland. "Ik heb gehoorzaamheid beloofd. Ik hecht erg aan trouw. Natuurlijk, ik moet me ook gelukkig voelen bij zo'n keus, maar de bisschop vroeg het me uitdrukkelijk. Toen ik jaren geleden vroeg om overgeplaatst te worden om dichter bij mijn moeder te wonen, was dat ook in no-time geregeld." Waarmee de pastoor maar aan wil geven dat gehoorzaamheid hem nu bijzonder past.
Dat is sowieso een eigenschap zijn roeping vereist. "Dienstbaarheid. Houd het alstublieft zo eenvoudig mogelijk. Een pastoor hoort een voorbeeld van bescheidenheid te zijn. Dat is nogal eens misgegaan. Niet voor niets zijn veel mensen vreselijk teleurgesteld in de kerk."
Uit Van der Smans mond dan ook geen grote verhalen over het uitbreiden van de geloofsgemeenschap. "Je mag eigenlijk blij zijn met wat er is."
De geboren Rotterdammer neemt de boodschap van zijn ouders - in de Tweede Wereldoorlog actief in het verzet - ter harte. "Zij zetten zichzelf op de laatste plaats en hebben hun leven gewaagd voor anderen." Hij drukt de parochianen op het hart zichzelf te blijven. "Ik ben niet gekomen op de boel op de kop te zetten. 'Ik pas me wel aan, u niet', heb ik in alle kerken gezegd."
U kon tot 06-11-2011 reageren op dit artikel.