Ben Jurna (links), Cees Vroklage en Corrie Vroklage-van Hoogmoed van de feestcommissie voor een topstuk uit de 125 jaar oude parochie Sint Willibrord in Oldemarkt: de patroonheilige zelf in één van de gebrandschilderde ramen. foto Sieb van der Laan
Het moment is goed gekozen: nu kan het nog. In 2010 verliest deze
missionaire kerk aan de Hoofdstraat haar zelfstandige status. De door het
bisdom opgelegde samenvoeging van parochies ondermijnt de onafhankelijkheid
van de kerk, maar niet de gemeenschapszin. Die blijft onverminderd groot.
Katholiek Nederland staat opnieuw op een belangrijk kruispunt in z'n roerig
bestaan. De komende jaren moeten alle 350 parochies in ons land opgaan in 45
grote parochieverbanden. Doel: forse kostenbesparing. "Maar het is ook
een aanslag op het karakter van de kerk", beseft Ben Jurna. "Er
wordt geknabbeld aan de unieke identiteit van een lokale gemeenschap."
Samen met Corrie Vroklage-van Hoogmoed en Cees Vroklage is hij samensteller
van het jubileumboekje 'Een geloofsgemeenschap onderweg.' Hun parochie is al
een poosje onderweg naar een nieuwe vorm, samen met buurtparochies
Vollenhove, Steenwijk, Kuinre en Steenwijkerwold. De priester delen ze al,
straks ook een overkoepelend bestuur. Toch blijft de jubileumzondag een dag
om feest te vieren. Pater Piet Wijngaard – een 'zoon' van de parochie
Oldemarkt – komt speciaal over uit Engeland. De parochiegeschiedenis begon
toen de Oldemarkters hun religieuze benodigdheden in arren moede van de
kapel in Blesdijke 'leenden'. "Niet zo netjes", zegt Ben Jurna
ruim een eeuw later, "maar het zegt veel over het verlangen van mensen
om hun eigen kerk te stichten." In 1882 werd de eerste steen gelegd van
deze Gotische kerk. Een spirituele schatkamer. Het rijk bewerkte altaar in
het priesterkoor, de kleurrijk gebrandschilderde ramen vol symboliek en de
kruisweg in veertien staties van houtsnijwerk vormen ware pronkjuwelen. De
patroonheilige Willibrord zelf bekleedt een pontificale positie naast de
kerkbanken. Ben Jurna: "Ruim zeshonderd parochianen in Oldemarkt houden
elkaar stevig vast. De groep is hecht. Dat gevoel is ons fundament."
"Niemand wordt hier in de steek gelaten", zegt Corrie. "
Wijkhoofden houden een oogje in het zeil als iemand ziek is, rouwt of
trouwt. Wat ons bindt? Saamhorigheid, méér dan het geloof alleen."
Ben: "We moeten er wel steeds meer aan trekken, zelfwerkzaam zijn",
weet Ben. "Maar de kerk is vitaal na 125 jaar. Iedereen voelt zich
geroepen om iets te doen; dát is de toegevoegde waarde."
U kon tot 30-06-2008 reageren op dit artikel.