article
1.6163088
RAALTE - Na dik veertig jaar stopt de familie Zijlstra en haar stichting Hulp Gehandicapten en Noodlijdenden met hulpverlening aan mensen in nood.
Raalter hulpstichting stopt na 40 jaar
RAALTE - Na dik veertig jaar stopt de familie Zijlstra en haar stichting Hulp Gehandicapten en Noodlijdenden met hulpverlening aan mensen in nood.
http://www.destentor.nl/regio/raalte/raalter-hulpstichting-stopt-na-40-jaar-1.6163088
2016-07-03T18:50:00+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.6163089.1467571896!image/image-6163089.JPG
Raalte,Hulporganisatie,Goede doelen,stopt,Zijlstra,Polen,Hulp Noodlijdenden en Gehandicapten,Kosovo,hulpstichting,Servië,Kroatië,top,hermes
Raalte
Home / Regio / Raalte / Raalter hulpstichting stopt na 40 jaar

Raalter hulpstichting stopt na 40 jaar

Foto's
6
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    RAALTE - Na dik veertig jaar stopt de familie Zijlstra en haar stichting Hulp Gehandicapten en Noodlijdenden met hulpverlening aan mensen in nood.

    ,,Hoe zwaar het besluit ons ook valt, er komt een keer een eind aan'', zeggen Gerry en Klaas Zijlstra berustend. Hij is inmiddels 90, zij ruim in de 80. Hoewel ze nog vol vuur praten over de hulp aan armen en gehandicapten in Oost-Europese landen, sputteren hun lichamen af en toe tegen. Daar komt bij dat er nog wel volop hulpgoederen binnenstromen, maar amper geld om de vrachtwagens te kunnen betalen. En zo'n rit naar Kosovo of Servië kost wel 2.000 euro per keer.

    Wolga-Duitsers
    De liefdadigheid begon in de jaren 70, met de steun aan vluchtelingen in een opvangkamp bij Bersenbrück, dichtbij Osnabrück, vertellen Klaas en Gerry. ,,Dat waren zogeheten Wolga-Duitsers. Die mensen waren zó arm. We hebben er meubels, kleding en zelfs bestek gebracht.''

    Polen
    Sinds 1985 verleenden ze hulp aan Polen. Honderden vrachtwagens vol hulpgoederen werden in Raalte volgeladen en in Poolse steden en dorp verdeeld onder arme gezinnen, en tehuizen en kloosters waar gehandicapte kinderen werden opgevangen. Het leverde het echtpaar Zijlstra een hoge Poolse onderscheiding op, en een Nederlands lintje, als lid in de Orde van Oranje-Nassau. Maar zeggen ze: ,,Wij werken niet voor de eer maar voor de Heer.''

    In hun hulpverlening keken ze niet naar het geloof van de mensen die ze steunden. In Polen bijvoorbeeld ontvingen meerdere katholieke tehuizen en kloosters structurele hulp. Het paar liet zelfs honderden kinderbijbels drukken, waarvoor papier en inkt in alle kleuren vanuit Raalte werden meegesmokkeld. Bang dat ze betrapt werden waren ze niet. ,,Alleen Klaas en ik wisten ervan. En och, daarboven is er altijd Iemand die helpt…''

    Kerkbouw
    In Polen werd ook geholpen met het bouwen van enkele kerken. Zoals in een dorpje bij Poznan, waar het houten kerkje was afgebrand. ,,We hebben de pastoor daar steeds geld gegeven voor de bouw van een nieuwe, stenen kerk. Via de Zusters van Liefde in Raalte en Tilburg kregen we grote heiligenbeelden en bidstoelen mee, en van de kerk op de Boskamp een orgel. De pastoor was er zó blij mee. Toen een Marialied op dat orgel werd gespeeld kregen we allemaal de tranen in de ogen.''

    Sinds de eeuwwisseling is ook veel hulp verleend aan Oekraïne, Servië en Kosovo. Dat gebeurde vaak in samenwerking met het Rode Kruis en de Kosovaarse Grieks-orthodoxe priester Bilbija, die al ruim 35 jaar in Rotterdam woont.

    Laatste
    Veertien dagen geleden werd het laatste transport uitgezwaaid. De gehuurde hal met hulpgoederen werd de afgelopen weken leeggehaald. 600 zakken kleding gingen naar priester Bilbija in Rotterdam, stichting Dorcas kreeg 33 rolstoelen, het Heetens Hulpgoederencentrum Filipijnen 50 rollators. ,,We zijn dankbaar voor alle hulp, giften en spullen die we de afgelopen tientallen jaren gekregen hebben. Uit Raalte, Salland, eigenlijk heel Nederland. En dit moet je ook vermelden: de medewerking van die vijftien tot twintig mannen die altijd klaar stonden om te helpen bij het ophalen van spullen en het laden van de transporten was echt onmisbaar. Met zijn tweeën was ons dat nooit allemaal gelukt.''