Jan de Mink 'gewapend' met zijn videocamera. Op de apparatuur achter hem moeten de opnames bewerkt worden. Het linkerbeeldscherm toont de vier kleinkinderen van De Mink.foto Gerard Vrakking
HEINO - Nog steeds wordt Jan de Mink iedere ochtend wakker om tien voor half zes, het tijdstip waarop hij in zijn 'vorige leven' als slager bij de C1000 Van de Worp in Heino, opstond. ,,Nu draai ik me nog even een paar keer om hoor'', grinnikt De Mink, die er stralend uitziet.
Zie ook:
Die handen, die sterke knuisten, die zijn nog steeds altijd koud, vertelt hij. Dat is iets van slagers, die vaak met hun handen aan het ijskoude vlees zitten. Geen probleem. Jan de Mink is goed gezond en is eigenlijk nog een jonge kerel met zijn 61 jaar. Dus achter de geraniums kruipen, dat ziet de 'goedgeconserveerde' De Mink voorlopig niet gebeuren.
Natuurlijk mist hij zijn werk weleens, dat kan niet anders. Maar hij was voorbereid. ,,Ik heb naar het moment toegeleefd. Slageren, een grote hobby van me, is nu naar de achtergrond. Ik heb mijn slagersmes écht aan de wilgen gehangen. Ik heb mijn vakcollega's dat destijds ook laten weten. Zo van: je kunt mij niet meer bellen. Ik stop er écht mee. Als ik nog een dagje per week blijf werken, wordt dat ook gekort op mijn inkomen. Dat vind ik ook jammer. Dus, klaar.''
Maar wat doet 'ie dan nu? ,,Vooral filmen en monteren.''
In zijn studiootje op de eerste verdieping van zijn woning in Heino brengt Jan de Mink de laatste maanden heel wat uurtjes door. ,,Het is echt mijn passie'', showt hij zijn spullen die hij in de loop der tijd bij elkaar heeft vergaard. ,,In 1997 hebben we een videoclub opgericht. En in 2000 heb ik een PC gekocht. Geholpen door mijn zoon heb ik alles op orde gekregen.'' Hij filmt van alles, uitgebreid, en slaat dan aan het monteren. Een tijdrovende bezigheid, maar dat is nu juist prettig. Iets nieuws? Nee, zijn 'nieuwe' hobby komt niet zomaar uit de lucht gevallen. ,,Als 14-jarige jongen wilde ik radiotechnieker worden. Prutste ik al met een bandrecorder en muziek. Later met een cassetterecorder. Op een gegeven moment heb ik een videocamera gekocht en zo ging het alsmaar verder.''
Dan showt hij zijn eerste echte pronkstuk. Een film over de Tiggelgaten, het natuurgebied tussen Windesheim en Herxen. ,,Mijn grootouders komen van Windesheim. Mijn opa werkte in de steenfabriek. Toen de fabriek gesloten is, is het terrein afgegraven en nu is het een natuurgebied.'' Jan de Mink heeft zelf allerlei wetenswaardigheden over het gebied ingesproken en prachtige natuurbeelden gemaakt. Muziekje eronder en het resultaat is verbluffend. ,,Het plan voor deze film had ik al. Ik heb ook gezegd: als ik met de VUT ga, is dat het eerste wat ik ga doen.'' En aldus geschiedde. Bij de eerste periode mooi weer in april trok de krasse Heinoër eropuit. Het resultaat mag er zijn. ,,Maar als ze me vragen een trouwfilm te maken, doe ik het ook. Alleen niet te vaak. Het moet leuk blijven. Hobby, geen werk.''
Jan de Mink moet namelijk ook nog wat tijd vrijhouden voor zijn andere bezigheden. Voor zijn vier kleinkinderen bijvoorbeeld, die maar al te graag bij opa en oma komen. En voor het stijldansen, wat Jan en zijn vrouw Joke op de zaterdagavonden doen. En om af en toe een boodschap te doen. Dat kan namelijk zomaar een hap tijd kosten. ,,Als ik een half broodje ga halen, ben ik soms wel anderhalf uur onderweg'', lacht hij. ,,Terwijl de winkel op een paar minuten lopen zit. Kom ik altijd mensen tegen. Even praatje maken. 'Heb je het uit Raalte moeten halen', zegt mijn vrouw dan, als ik weer een hele poos onderweg ben geweest.''
Trots blikt Jan de Mink nog eens terug op zijn werkende leven. Een mijlpaal waar hij in deze tijd van het jaar aan terugdenkt: ,,Ik heb de nacht voor kerst altijd goed geslapen.'' Slagers weten wat hij daarmee bedoelt. Het gekkenhuis in de aanloop naar Kerstmis, waarbij er heel wat extra uurtjes werk moeten worden verzet. ,,Ik ben wel een keer om 2 uur 's nachts thuisgekomen. Toen heb ik de wekker weer gezet om 5 uur. En ook toen is het goedgekomen.''
Maar nu dus een heel ander leven, met alleen de herinneringen aan het slagersvak. ,,Ik was twee maanden bij huis toen Joop van den Enk (cateraar uit Raalte, red.) een flesje kwam brengen: 'De Mink Bitter' staat er op. Als bedankje. Omdat hij nooit tevergeefs een beroep op mij had gedaan. Soms deed hij een lastige bestelling, moest hij snel wat hebben. Het lukte me altijd om dat voor elkaar te krijgen. Dat bedankje, dat deed het. Het was misschien wel het mooiste van het afgelopen jaar.''
Sorteer reacties
U kon tot 23-01-2008 reageren op dit artikel.