Foto Gerard Vrakking
Foto Gerard Vrakking
Foto Gerard Vrakking
1/3
Zie ook:
Vanaf december, als alle patiënten weg zijn, wordt de sloop in versneld
tempo voortgezet, zodat het terrein per april 2009 schoon aan de gemeente
Raalte kan worden overgedragen.
Het betekent het eind van een
tijdperk, dat op papier in 1952 begon met de oprichting van de Stichting tot
verpleging en verzorging van Rooms Katholieke vrouwelijke krankzinnigen en
in 1967 een vervolg kreeg met de eerste patiënten die werden opgenomen. In
de hal bij de hoofdingang van de Franciscushof hangt een metersgrote foto,
ergens uit het begin van de jaren zeventig. Twaalf paviljoens, verbonden
door een gangstelsel met een totale lengte van meer dan een kilometer.
Personeel ging op de fiets door de gangen, zo ver was het. Dat fietsen mag
niet meer. Op de foto ook nog de personeelsflat, die 1,5 jaar geleden al
werd gesloopt.
,,Het gebouw past niet meer bij de manier waarop wij
zorg willen verlenen'', zegt Zwolse Poortbestuurder Astrid Odile de Visser.
Samen met Vincent Kuipers van de Centrale Cliëntenraad, Henk Zaaijer
(projectmanager Vastgoed) en Evelien Bos van de afdeling Communicatie, leidt
ze rond door het complex waar nog altijd aan zo'n 800 'ambulante cliënten'
psychische zorg wordt verleend. Daarnaast beschikt 'de Hof' nog over 250
bedden. Er werken meer dan 300 mensen in Raalte.
Eind jaren
negentig werd al besloten om alle afdelingen naar Zwolle te halen. Het
besluit betekende het begin van het einde voor de Franciscushof. Geheel
onomstreden is dat besluit nooit geweest. Een stroming in psychiatrisch
Nederland zegt dat je patiënten in de maatschappij moet brengen. Dat zou
goed voor hen zijn. Een andere stroming ziet juist meer heil in concentratie
in het groen. ,,Het zal alletwee waar zijn'', stelt De Visser eenvoudig
vast. De stroming die voor de stad is, heeft het pleit gewonnen.
Het aantal patiënten in Raalte is inmiddels aanzienlijk teruggelopen, ook al
als gevolg van beleid van de Zwolse Poort zelf. De instelling heeft een
vergunning voor 428 bedden voor de totale Zwolse Poort maar op dit moment
telt de instelling 314 bedden - waarvan er dus 250 in Raalte staan. ,,Die
teruggang is een gevolg van ons beleid, dat is ons niet overkomen.''
De Visser wandelt door het complex in Raalte als ze vertelt. Een aantal
paviljoenen staat inmiddels leeg en is afgesloten. Ze toont een ruimte,
direct bij de hoofdingang, waar nog een oud röntgenapparaat. staat ,,Die zie
je tegenwoordig niet meer, hoor'', zegt ze. Het apparaat dateert uit de tijd
dat de Franciscushof net gebouwd was en werd beschouwd als een van de
modernste psychiatrische klinieken van Europa. Vanuit het hele continent
kwamen mensen een kijkje nemen in Raalte.
Die tijd is voorbij. Er
kwamen nieuwe inzichten, in feite was de Franciscushof achterhaald op het
moment dat de eerste patiënten er hun intrede deden. Tijdens de rondleiding
blijkt niets van achterstallig onderhoud, wel is duidelijk dat het pand
gedateerd is. ,,We investeren best nog'', zegt De Visser. Vorig jaar nog
380.000 euro, dit jaar ook nog twee ton'', weerspreekt ze de kritiek dat
patiënten in een verpauperend complex verblijven.
Die
investeringen moet Zwolse Poort wel doen, anders krijgt de instelling ruzie
met de inspectie. Een gebouw moet gewoon aan de huidige wet- en regelgeving
voldoen: een aanstaande verhuizing doet daar niets aan af. ,,We hebben wel
gehad dat iemand aan het schilderen was en we het verwijt kregen dat het
geldverspilling was. 'Het gebouw ging toch tegen de vlakte', waarom zouden
we het nog schilderen'', zegt de Visser. ,,Je kunt het nooit goed doen.''
Om het zo goed mogelijk te doen, is de Cliëntenraad van Zwolse Poort vanaf het
begin bij de nieuwbouwplannen betrokken. In 2006 werd daartoe een convenant
getekend. ,,Vanaf dat moment zijn we bij de verbouwingen en nieuwbouw
betrokken. Alle wensen die we hebben ingebracht, zijn ook gehonoreerd'',
zegt Vincent Kuipers. Hij is goed te spreken over de manier waarop Zwolse
Poort dat doet. Ook op de wijze waarop de patiënten van de Franciscushof in
Raalte worden voorbereid op de verhuizing, heeft hij geen kritiek. Ze
krijgen allemaal precies te horen wanneer wat gebeurt, de verhuizing is ook
onderdeel van het behandelplan, zegt De Visser. ,,Maar je communiceert het
eigenlijk nooit voldoende. Sommigen vertel je het en een maand later moet je
het weer vertellen. Dat hoort ook bij onze doelgroep.''
Kuipers:
,,Ze gaan er allemaal op vooruit. Ze krijgen allemaal een eigen kamer,
separeren is straks eigenlijk bijna niet meer nodig.''
Sorteer reacties
U kon tot 17-01-2009 reageren op dit artikel.