foto Tom van Dijke
Wat is de mooiste plek van Salland? De redactie heeft twaalf plekken geselecteerd en belicht die deze zomer in een reeks verhalen. Vanaf half augustus kunt u dan stemmen op een van die twaalf plekken. Vandaag aflevering 1: de Luttenberg.
De weg naar het mooiste plekje van Salland in de ogen van ras-Luttenberger Joop Holtmaat is al weergaloos. Vol trots vertelt hij over de bunder grond die hij samen met zijn broer heeft gekocht en waarop nu de rogge groeit die op 12 juli ritueel zal worden geoogst met een groep van twintig man. Midden in het veld staat een picknicktafel met een uitnodigende fles rosé, ernaast een hemelbed van waaruit je 's nachts naar de sterrenhemel kunt kijken. Als je zou willen. Even verderop het oude kerkepad langs de Vondervoortsweg, dat weer wordt 'heraangelegd' door Holtmaat.
Het is natuurlijk sowieso een voorrecht om op een berg te wonen. Vanuit de
achtertuin van Holtmaat kijk je kilometers ver: boerderijen, de zwarte
paarden van Kortstee, koeien, gewassen, weilanden in een glooiend landschap.
Het is bijna niet voorstelbaar dat er in Luttenberg nóg mooiere plekjes zijn
te vinden. Dat belooft nog wat.
De wandeling gaat over de Butzelaarstraat, genoemd naar de priester die eind
negentiende eeuw, begin twintigste eeuw leefde en die zoveel voor Luttenberg
betekend heeft. Langs het net vernieuwde landbouwmuseum De Laarman, dat zo'n
mooi beeld geeft van de Sallandse landbouw in de periode 1890-1960. Onder in
de kelder kaarsenmakerij van Holtmaat. Even verderop het zandweggetje dat de
Luttenberg opgaat. De Luttenberg van het Overijssels Landschap.
Na zo'n honderd meter linksaf, een smaller zandpad met her en der woest uit
de grond stekende wortels.
Midden in het bos opeens een stukje heide met een groep decennia-oude
jeneverbessen. Een geweldige ervaring. Er achter, aan het zicht onttrokken,
de 'witte wievenkuil' waar volgens de Sallandse sage de in wit gestoken,
langharige vrouwen leven. Holtmaat vertelt het verhaal al wandelend. Over
boerenknechten en ondeugende jongetjes die de witte wieven pesten en
achterna gezeten worden. En over de pastoor, die bemiddelt en de woedende
witte wieven kalmeert.
Bij een splitsing van zandwegen een straatnaambordje. 'Korbeldsweg', een
verwijzing naar het oude boerenpad dat over de berg loopt. Op die plek ook
een onverwachte weide. Dit is een 'leicentrum': een plek waar meerdere
aardstralen bij elkaar komen. Zelfs vanuit Scandinavië komen er
wichelroedelopers op af. Deze ochtend is er niemand. Ook niet bij de oude
eik, waarvan gezegd wordt dat die vanwege de samenkomende aardstralen een
helende werking heeft. Een mooi verhaal op een mooie plek.
Maar het is niet de mooiste plek, weet Holtmaat. Dat geldt ook niet voor de
zandafgraving in het bos, of de vrije kampeerplaats. Nee, de mooiste plek
ligt vlakbij het leicentrum. Een klein stukje verderop gaat het zandpad naar
links. Er is daar een verpletterend uitzicht richting Sallandse Heuvelrug,
ook hier wuift de rogge vriendelijk. ,,Maar we moeten nog iets verder'',
zegt Holtmaat beslist. En verder gaat de wandeling.
Dan, opeens, blijft hij staan en wijst. Naar de Haarlerberg, rechts. Met het
topje van de Palthetoren dat er nog net bovenuit steekt. De Holterberg, die
er in een sierlijke boog naast ligt. De Nijverdalseberg en dan helemaal
links de Hellendoornseberg. Dichterbij de Heuvelweg en de Boerschopweg, met
de befaamde s-bochten uit de tijd dat de Raalte Races een keer per jaar de
rust in het gebied verstoorden. In gedachten zie je de tienduizenden mensen
genieten van Graziano Rossi, die op het rechte stuk zijn voorwiel optrok.
Boet van Dulmen, Wil Hartog, Jacques Middelburg....
Nu rijdt er een trekker, er fietst iemand. Een buizerd hangt hoog in de
lucht, dichterbij zingt een merel. Jongvee graast. We nemen plaats op de
oude picknickset die er staat, onder een oude eik. Dit is de mooiste plek
van Salland, vindt Holtmaat. Ik weet het niet, de competitie is net gestart.
Maar een goede kanshebber is het zeker en gewis.
Sorteer reacties
U kon tot 07-09-2008 reageren op dit artikel.