RECENSIE – Het is vaak niet meer dan een obligate vorm van beleefdheid: de hoofdact bedankt het voorprogramma. Maar in dit geval ligt het net even anders. De Engelse bluesgitarist Ian Siegal is echt onder de indruk van The Rhythm Chiefs. Begrijpelijk.
Het piepjonge, Drechtse trio dat de zaal op temperatuur heeft gebracht, imponeert met een kolkende set die de rockabilly-licks van The Paladins doen vergeten. De fenomenale gitaartechniek van de 16-jarige Dusty Ciggaar dwingt Siegal tot slechts één conclusie: “Ik ga met pensioen.”
Dat is wat overdreven, maar die snotapen hebben het hem niet makkelijk gemaakt. De bluesman uit Hampshire moet alle zeilen bijzetten om niet overspeeld te worden.
In de sound van Ian Siegal zijn oude meesters als Muddy Waters en Howlin’ Wolf zijn onmiskenbaar aanwezig. Ook een contemporaine rootsrocker als Steve Earle is nooit ver weg. Maar tijdens deze avond wordt een andere held tot ijkpunt verheven: Tom Waits. Vrijwel ieder nummer is een regelrechte referentie naar het weerbarstige cult-idool. Van Revelator (John the Apostle) tot High Horse en Rattlesnake – in alles klinkt de zwartgeblakerde strot van Waits door.
Siegal (de artiestennaam ontleende hij aan een nummer van Tom Waits) weet het nog sterker te vertellen: dit weekend wordt de ome Tom 59 jaar. Dus volgt er prompt een Waits-medley met Cold Water als voorlopig hoogtepunt.
En toch merkt Siegal dat de aandacht voor en op het podium wat verslapt. Daarom zijn nieuwe impulsen noodzakelijk om het nachtkaarsen-effect te ontlopen. Zo wordt de jonge gitaarhond Dusty in stelling gebracht om het optreden van Ian Siegal uit het slop te halen. Razendsnel wordt ingeplugd en met een geïmproviseerde jam blazen twee op hol geslagen gitaristen de show naar een onstuimig slot. Zelden zo’n geslaagde actie gezien.
Ian Siegal en The Rhythm Chiefs. Lantaarn Hellendoorn, 6 december.
Sorteer reacties
U kon tot 07-01-2009 reageren op dit artikel.