Eén van de meest in het oog springende onwikkelingen in het dossier Schaarshoek/Summercamp is de verkoop van de Schaarshoek.
Twee keer verschenen Van Ittersum en Co Besselsen bij de rechter in verband met het ontruimingsverzoek van de baron. Uiteindelijk rolt er een hoogst opmerkelijk resultaat uit. Terwijl Besselsen uit was op een langjarig pachtcontract, krijgt hij de kans om de Schaarshoek te kopen. Dit is het resultaat van een schikking tussen beide partijen, een optie die arondissementsrechter Knottnerus al eerder heeft voorgesteld. Zo eindigt, naar het zich laat aanzien, een conflictperiode van zes jaar. Het is najaar 1969 als het verkoopcontract na veel heen en weer gepraat wordt getekend. Over de toedracht lopen de lezingen van de hoofdrolspelers uiteen. Willem Hendrik van Ittersum: ,,De verkoop was een advies van mr. Hogerzeil, onze advocaat. Hij zei: verkoop de hele handel nu maar, dan ben je van een hoop gesodemieter af. Misschien was het, achteraf gezien, niet zo verstandig. Misschien had het ook wel te maken met mijn onervarendheid als bestuurder. We hebben er destijds wél een aantal stevige bepalingen ingezet. Niet vanwege de kinderen op de Schaarshoek, maar vanwege Besselsen. Wij waren niet tegen het kinderoord op zich, in de formule konden wij ons prima vinden. Wat bij de verkoop een rol gespeeld heeft is dit: als stichting zaten wij toen niet zo goed bij kas en de Schaarshoek lag destijds aan de rand van het landgoed.''
In het geheugen van Co Besselsen heeft Van Ittersum zich destijds in de voet geschoten. ,,Hij wilde ons eraf gooien'', vertelt Besselsen, die zoveel jaar na dato nog steeds geëmotioneerd kan raken over de gang van zaken. ,,Voor ons was het een zaak van leven of dood. Mijn advocaat zei: je bent kansloos, dit ga je verliezen. Zij stonden sterk omdat ik bepaalde stukken niet kon vinden. Er zou geen contract zijn, maar dat was er wel. Dat was ik met de oude baron overeen gekomen. Uit de schoenendoos kwam een registratiebewijs tevoorschijn. Mijn redding! De rechtszaak was, op advies van mijn advocaat Damsté, zelfs gepland in het gemeentehuis van Heino, achter gesloten deuren. Zo kon de familie Van Ittersum een eervolle aftocht worden geboden. Een schikking was het eindresultaat. Het was een gedwongen verkoop, Van Ittersum móest. De advocaat van Van Ittersum mocht zijn pleidooi zelfs niet meer houden. Er is ook niet over gepubliceerd. Ik was in feeststemming en we hebben bewust de pers gemeden.'' Commentaar van Van Ittersum anno 2009: ,,Een rechtszaak in het gemeentehuis van Heino? Daar staat mij helemaal niets van bij. Dat had ik toch moeten weten.''
U kon tot 13-12-2009 reageren op dit artikel.