Hoe verandert een van je beste vrienden in een boze buurman? Het is een onderdeel van de Schaarshoektwist tussen baron Willem Hendrik van Ittersum en Co Besselsen.
Van Ittersum wil liever niet al te diep op deze kwestie ingaan. ,,De man in kwestie is overleden, dat is pijnlijk.'' Met de 'man in kwestie' wordt Mans Askamp bedoeld, destijds buurman van Co Besselsen in Heino, vlakbij het Jacobsgat. Van Ittersum heeft de gemeentelijke overheden meerdere keren op de hoogte gesteld dat Askamp drie dagen lang van 's morgens vroeg tot 's avonds laat geschaduwd is. Dit in opdracht van Besselsen.De 'schaduw-actie' stamt uit 1996 en illustreert dat de onderlinge vijandigheid heel langzaam uit de hand dreigde te lopen. In deel 5 van de serie vertelde Van Ittersum dat Gijs Jolink (van de Voederbietels) en neefje Rutger van Ittersum nog heeft opgepast in huize Askamp omdat hij zijn huis niet onbeheerd achter durfde te laten. Men stond er doodsangsten uit.
In het kader van de reconstructie wil Besselsen zijn kant van het verhaal toelichten. ,,Vooral omdat het altijd tégen mij is gebruikt.'' Besselsen: ,,Mans Askamp was niet alleen mijn buurman, we waren zelfs jaren bevriend en kwamen op elkaars verjaardagen. Hij was timmerman van beroep en deed wel eens klusjes voor me. Hij had een groententuin en mijn kinderen waren dol op zijn boerenkool. Ik kan me nog herinneren dat Mans en ik een hele nacht samen in de stal hebben doorgebracht omdat er een veulen geboren moest worden. Uiteindelijk hebben we het veulen Hennie genoemd, naar Askamps dochter. Dat doe je allemaal niet als je slecht met elkaar overweg kunt.''
Nadat Askamp met de Vut ging bespeurde Besselsen een radicale omslag. De goede vriend werd een boze buurman, aldus de oprichter van het kinderoord. Volgens Van Ittersum was het simpel: Askamp was als vrijwillig toezichthouder van 't Rozendael benoemd en derhalve moest hij toezicht houden. Dit volgens het beproefde principe 'regels zijn regels'. Er was ook niets geheimzinnigs aan. Besselsen vertaalt het anders. Hij ziet de benoeming als een slinkse truc van de baron. Uitgerekend zijn buurman en vriend gaat in naam van de baron kinderen van de Schaarshoek op hun tabberd zitten en regels van het landgoed uitdelen. Als er een vrachtwagen met zand wordt afgeleverd op het Jacobsgat staat even later een controlerend ambtenaar voor de deur. Als er een gastank wordt gevuld komt uit het niets de milieupolitie tevoorschijn. Na een paar akkefietjes heeft Besselsen het donkerbruine vermoeden dat zijn goede vriend een spion van de baron is geworden. Vijf keer per dag rijdt de 'boze buurman' met de fiets langs het kinderkamp. Zo is althans de beleving van Besselsen.
Besselsen krijgt mede daardoor zelfs last van achtervolgingswaanzin. In die tijd houdt de Schaarshoek nog droppings. Het regent klachten bij de gemeente en het is, wederom volgens Besselsen, opvallend dat de klagers over zeer gedetailleerde informatie beschikken. Tijd, plaats, datum; alles klopt als een bus. Het hoe en waarom wordt volgens Besselsen duidelijk als hij er achter komt welke auto altijd op een afstandje de touringcar met kinderen volgt. Het is de Ford Fiesta van Mans Askamp. Besselsen: ,,We hebben toen de route van de bus aangepast, zodat we niet langer langs Askamps woning reden. Ineens stopten de klachten.''
Uiteindelijk kwam het toch tot een grimmige confrontatie tussen de goede vrienden van weleer. Oorzaak was een nachtelijke aanvaring tussen toezichthouder Askamp en een groep Amsterdamse scholieren. Besselsen: ,,Hij probeerde de klas uit het bos te zetten, onze neef Daan van den Dool was erbij. De groep weigerde te vertrekken, ze waren in het bos van Summercamp. Ons eigen bos. Askamp kwam later terug met de politie, die konden uiteraard ook niets uitrichten. Dit was voor mij de druppel. Ik dacht bij mezelf: okay, jij spioneert in dienst van de baron, nu zal ik je eens laten voelen hoe het is om iemand voortdurend te achtervolgen. Ik was het helemaal zat! Ik gaf een man opdracht om zich te posteren voor het huis van Askamp. Ik vertelde erbij: je mag niet praten, je mag niet in discussie, je mag 'm alleen volgen. Waar hij ook naartoe gaat. Daar werd Askamp wel zenuwachtig van. Ging hij op de fiets weg: mannetje met een fiets er achteraan. Ging hij met de auto: mannetje met de auto er achteraan. Het duurde niet lang of Askamp reed linea recta naar de baron. Mijn man mee, natuurlijk. De baron en Askamp vertrokken vervolgens naar Zwolle, naar de advocaat van de baron. Mijn man ook. Tegenwoordig zou je zoiets stalking noemen. Ik zag het destijds als een koekje van eigen deeg. Het werd alleen te gevaarlijk. Zo kwam een aantal vrienden van de baron zich ermee bemoeien. Kwamen ze in hun terreinwagens keihard aanrijden en gingen vol in de rem, met de jachtgeweren nadrukkelijk op de voorbank. We hebben de actie beëindigd, Askamp had zijn lesje wel geleerd. Pas later kwam de politie eraan te pas. Het was intimidatie, het mocht absoluut niet. Ik heb me daar nog aardig uitgered door te zeggen dat ik die man juist bij hem posteerde om Askamp te beschermen voor die Amsterdammers van de dropping. Ach, achteraf had ik het beter niet zo kunnen doen, want jarenlang hoor je dan het verhaal dat wij zouden intimideren. Wat hij stiekem deed, deed ik openlijk. Nu denk ik dat ik beter energie had kunnen steken in het herstellen van de relatie, want we hadden een gezellige tijd vroeger en liever een goede buur dan een verre vriend.''
Askamps weduwe is 76 en woont nu in een seniorenwoning in Heino. Het oprakelen van de affaire maakt veel emoties bij haar los. Uitdrukkelijk stelt zij afstand te willen nemen en de mogelijkheid op weerwoord niet te benutten.
U kon tot 16-01-2010 reageren op dit artikel.