Martyn Besselsen, de huidige directeur van Summercamp, wil het liefst in harmonie het bedrijf van zijn vader voortzetten.
Hij heeft zijn vader zien lijden onder het juk van een tegenstander die van geen ophouden weet. Een tegenstander bovendien die over machtige tentakels bleek te beschikken. Tot in de allerhoogste kringen kon de baron altijd op zijn relaties rekenen: burgemeesters, rechtbankpresidenten, zelfs de Commissaris van de Koningin. Co Besselsen had op zijn beurt zo zijn eigen tactiek. De brievenstroom van de baron irriteerde hem mateloos, het liefst gooide hij de epistels met een boog in het open haardvuur om vervolgens nog minder haast te maken met hetgeen van hem verlangd werd. Als er een dagvaarding op de mat viel, dan zag hij wel verder. Na verloop van tijd ontwikkelde Besselsen bovendien een diepgewortelde antipathie tegen alles wat met ambtenarij te maken had. Vanuit zijn standpunt was dat ook wel begrijpelijk. Ambtenaren liepen bij hem de deur plat. Besselsen claimt dat hij in al die jaren van strijd één keer met Van Ittersum om tafel heeft gezeten om het probleem als volwassen kerels uit te praten. Besselsen: ,,Ik nodigde hem uit voor een rondleiding op het kamp. Toen we in de scheepsbar kwamen vond hij dat een bar in een kinderoord niet kon. De volgende dag had ik meteen de burgemeester op de stoep. Niet veel later werd duidelijk dat de gemeente zelf een vergunning had verstrekt. Voor mij was het duidelijk. Met zo'n wolf in schaapskleren ging ik echt niet onderhandelen.'' Maar dat was toen. Nieuwe koningen, nieuwe wetten.Baron Willem Hendrik heeft het voor zijn zoon Dolph, rentmeester bij Kendes in Veenendaal, niet makkelijk gemaakt om in te stappen. Anno 2010 hangen maar liefst drie juridische procedures in de lucht tussen het Van Ittersumfonds en de familie Besselsen. Jonge baron Dolph weet daar alles van, want hij heeft - om zich in te werken - alle bestuursvergaderingen van het fonds in 2009 meegemaakt. In tegenstelling tot zijn vader is de in Amsterdam woonachtige baron Dolph niet erg happig op publiciteit. Hij wil slechts telefonisch wat toelichten. Dolph van Ittersum: ,,Ik begin vanuit een nulsituatie. Opnieuw. Op Summercamp heb ik vroeger nog eens een feestje gevierd, mijn jeugdliefde (Rosanne van de Ende, red.) werkte daar. Het lijkt mij het slimst om eerst een gesprek met Martyn Besselsen aan te gaan en niet eerst een interview met de krant te doen. Daar ontstaan dan misschien misverstanden over. Ik heb er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht hoe we ten aanzien van Summercamp het best verder kunnen gaan. Waar ik wel over nagedacht heb is het beheer van het landgoed en het economisch draagvlak. Voor mij is wel duidelijk dat er destijds afspraken zijn gemaakt tussen het Fonds en Summercamp. Als er regels worden overtreden, dan moet er worden gehandhaafd. Ik vind het ook logisch om eerst een gesprek aan te gaan. Summercamp is een onderneming die verder wil, heel begrijpelijk.''
Voor Dolph van Ittersum is het inzichtelijk dat er al zo lang problemen zijn tussen de Schaarshoek en Summercamp. ,,Er zijn voor het fonds nadelige ontwikkelingen geweest en dat zorgt voor een terugkerend probleem. Als het aan de rand van het landgoed zou liggen, dan was het anders, maar dat is niet het geval. Er is heel bewust nagedacht over de regels die afgesproken zijn. Die regels gelden nog.'' Op de vraag of de regels niet erg gedateerd zijn, antwoordt Dolph van Ittersum: ,,De grondwet wijzigt men ook maar niet zo.'' Een goed gesprek met Martyn Besselsen ziet Dolph van Ittersum als een logische stap. Hij gaat zelf het initiatief nemen. Dolph van Ittersum: ,,Het is de enige manier om samen door een deur te kunnen. Martyn is een ondernemer die wil doorgaan. Ik ben vanuit mijn natuur geen onredelijk persoon. Beslissingen van het fonds worden evenwel niet alleen door mij genomen, het ligt ook bij het bestuur.''
Vlak voor zijn installatie als Fondsvoorzitter op 't Nijenhuis wil de Stentor de nieuwe preses aanvullende vragen stellen. Inmiddels is Dolph van Ittersum nog minder spraakzaam: ,,De serie in de Stentor komt op een heel vervelend moment. Meer zeg ik niet.''
Feit is dat het Van Ittersumfonds een claim heeft lopen van 22.000 euro omdat Summercamp de erfdienstbaarheidsregels uit 1969 (weer) zou hebben geschonden. Het gaat om een kort verblijf van leidinggevenden en kinderen van World Servants, een internationale goede doelen organisatie die zich bezig houdt met ontwikkelingswerk. De teamleiders en kinderen logeerden op Summercamp om een hulpproject in een ontwikkelingsland voor te bereiden. De baron kreeg daar lucht van en wil nu keiharde euro's omdat het in zijn ogen verboden is dat een groep volwassenen aldaar de nacht doorbengt. Volgens Martyn Besselsen is de situatie op zijn bedrijf nu zo: ,,Als de telefoon gaat om informatie, dan zijn we direct op ons hoede. Het zou namelijk wel eens een valstrik van de baron kunnen zijn.''
Martyn Besselsen zegt er niet op uit te zijn om volwassenen onderdak te bieden (,,Iedereen die ons kamp bekijkt, ziet dat het speciaal is ingericht voor kinderen'') maar wil af van in zijn ogen antieke erfdienstbaarheidsregels. ,,We hebben onze zaakjes nu prima voor elkaar, alle problemen waar de baron vroeger over klaagde zijn opgelost.'' Martyn Besselsen wil desnoods 'aftikken' om baas in eigen huis te kunnen zijn en niet telkens schriftelijke toestemming te moeten vragen als er bijvoorbeeld een gezelschap wandelaars een kopje koffie komt drinken in het restaurant aan de Schaarshoekweg, zoals op tweede kerstdag nog het geval was. Martyn Besselsen zegt niet te snappen waarom het Fonds zo star vasthoudt aan dit soort reglementen. Een dependance voor een Glenn Mills-school of Jeugdzorg is binnen de leeftijds- en inhoudelijke regels bijvoorbeeld toegestaan, maar als er een bestuursdelegatie van Natuurmonumenten een vergadering wil houden, dan kan het Fonds dit uitje torpederen of er in het uiterste geval nadien via een rechtszaak een slaatje uit slaan.
Voor een geldbedrag van rond de 100.000 euro wil directeur Besselsen de hindernis van de erfdienstbaarheid afkopen. Een grondtransactie is wat hem betreft ook bespreekbaar. In het dorp Heino zal zo'n ontwikkeling waarschijnlijk met instemming worden begroet, zeker als het betekent dat de disco-avond voor de jeugd terugkeert. Ooit was de disco, in opzet vergelijkbaar met Kabaal in Haarle, een begrip in het dorp bij kinderen in de leeftijd van 14-16 jaar. Cola kocht je voor een gulden. Het Fonds haalde er een streep door en cashte een tijdje later 13.000 euro bij de rechtbank.
Er is nóg een mogelijkheid om de strijd rond de Schaarshoek te beëindigen. Contractueel is vastgelegd dat het Van Ittersumfonds het eerste recht van koop heeft als het kinderoord ophoudt te bestaan. Daarmee zou momenteel een som gemoeid zijn van naar schatting minstens tien miljoen euro. Dit bedrag is gebaseerd op de grondwaarde van toen, vermenigvuldigd met de prijsindexatie, plus de opstallen. Het Van Ittersumfonds zou zo alsnog een oude droom kunnen verwezenlijken, een eigen bungalowpark op landgoed 't Rozendael. Met de aankoop van de Schaarshoek zou de eerste stap gezet zijn, met als bonus een bar, disco, restaurant, zwembad, sporthal en beheerderswoning. Het bestemmingsplan biedt genoeg mogelijkheden en de gemeente Olst-Wijhe zal hoogstwaarschijnlijk niet dwars liggen.
Willem Hendrik van Ittersum, vanaf 1 januari de grote roerganger achter de schermen, vindt het idee op zich interessant, al kan hij na alle verhandelingen over de ecologische hoofdstructuur deze deal nauwelijks verkopen. En er schuilt tevens een addertje van formaat onder het gras. Martyn Besselsen kan na eventuele verkoop aan het Jacobsgat verder gaan. De kans dat het Van Ittersumfonds ook voor de voormalige vuilnisbelt nog eens miljoenen neertelt lijkt niet zo groot.
Sorteer reacties
U kon tot 28-01-2010 reageren op dit artikel.