Tweede kamerlid Eddy van Hijum (voorgrond) en Willy Lourenssen (met SP-tas) trotseren tijdens hun missie de kou in Nijverdal. foto Gerard Vrakking
Een beter moment had Willy Lourenssen niet kunnen kiezen voor 'expeditie Nijverdal'. De thermometer staat op -8, de gevoelstemperatuur is -15 en de SP-lijsttrekker uit Raalte gaat in alle vroegte per trein op pad naar het desolate station Nijverdal-West, een plek die NS-klanten inmiddels met regelrechte horror associëren.
Lourenssen heeft deze vrijdagochtend zijn wekker om zes uur laten afgaan en extra dikke wollen sokken aangetrokken. Om zijn schouder een tas met SP-logo, waar af en toe gerinkel uitkomt. Lourenssen is merkbaar tot in de puntjes voorbereid aan zijn missie begonnen. Als het nog een tikje frisser was geweest, dan had hij ongetwijfeld zijn lange jaeger-onderbroek aangetrokken en een Sint Bernardhond met hartversterker om de nek geregeld. Nu is Lourenssens kompaan een CDA'er, Tweede Kamerlid Eddy van Hijum uit Laag Zuthem. De combi Van Hijum-Lourenssen ontstaat tegen de klok van 7 uur op station Heino en de twee politici hebben een vastberaden blik in de ogen. Dit zijn geen watjes. Volksvertegenwoordiger Van Hijum wappert met een stapel A4tjes met de aangepaste dienstregeling en kijkt op gezette tijden op zijn horloge om te checken of de tijden van de NS-website corresponderen met de harde realiteit. Lourenssen maakt zich nuttig door snel en doeltreffend treinkaartjes uit een NS-machine te toveren, waardoor verslaggevers getuige kunnen zijn van misschien wel een barre, legendarische trip.In tegenstelling tot de journalisten zijn Lourenssen en Van Hijum doorgewinterde treinreizigers. Zij kennen de kneepjes. Kwiek en geroutineerd verplaatst het duo zich via de schuifdeurtjes naar de zitjes in de tweede klasse. Argeloze reizigers kijken nieuwsgierig naar de twee heren, die op de voet gevolgd worden door een cameravrouw. De conducteur - misprijzende blik - is minder geamuseerd. Hij wil niet gefilmd worden, mits daarvoor toestemming is verleend door de directie van de Nederlandse Spoorwegen.
,,Wat een chagrijn'', grijnst een jongeman, als de conducteur de coupé verlaten heeft. Waarop het doel van de reis aan de orde komt. Lourenssen, naast zijn raadswerk in Raalte lid van Provinciale Staten van Overijssel, wil hoogstpersoonlijk checken of NS, ProRail en de gemeente Hellendoorn goed werk hebben afgeleverd in Nijverdal. Treinreizigers klagen immers steen en been over een rammelende dienstregeling met bussen, die in het leven is geroepen omdat er in Nijverdal een combitunnel wordt gebouwd. Lourenssen kwam op het lumineuze idee om gedeputeerde Job Klaasen mee te vragen. Vervoer en mobiliteit zitten tenslotte in diens portefeuille. Klaasen voelde zich echter niet geroepen en bij de Raalter wethouder Ben Haarman ving Lourenssen ook al bot. Bij de nieuwjaarsborrel op het provinciehuis trof de socialist steun uit onverwachte hoek bij Eddy van Hijum. Hij zei meteen 'ja'. En zo kon het gebeuren dat CDA en SP elkaar vonden op een moment dat Klaasen en Haarman zich nog eens lekker omdraaiden onder hun donzen dekbedje.
Het is nog donker als de trein piepend station Nijverdal-West binnenloopt. Hier is het uitstappen geblazen en we zijn razend benieuwd of er verderop een pendelbus klaarstaat om ons te vervoeren. Het doel is namelijk station Wierden en van daaruit willen we meteen terug, wederom om proefondervindelijk vast te stellen of de NS zijn zaakjes voor elkaar heeft. In het ergste geval wordt het een potje blauwbekken en dan gaat Van Hijum nog diezelfde dag de verantwoordelijke minister op zijn vestje spugen. Want het zou goed zijn, in Nijverdal, heeft Camiel Eurlings beloofd. Van Hijum is zo scherp als een mes want hij heeft vandaag meer te doen dan het een-tweetje met Lourenssen. Om 12.00 uur wordt hij in Amersfoort op een partijbijeenkomst verwacht. Mocht hij dat niet halen door treintrammelant rond Nijverdal, dan is niet alleen Leiden in last, maar tevens Amersfoort en ook Den Haag. Er staat deze ochtend prestige op het spel.
Terwijl er nog steeds gerinkel uit de tas van Lourenssen komt arriveren we in Nijverdal.
Op het perron zien we veel kleumende mensen, zowel jong als oud, en daar is dan de veelbesproken trap die ons vanuit een soort ravijn naar de bult moet brengen. Daarboven wacht als het goed is een bus die ons door het beruchte hartinfarctcentrum van Nijverdal gaat loodsen en zal droppen op 'centraal station Nijverdal'.
Maar eerst de 65 steile traptreden, die voor Lourenssen en Van Hijum geen enkel beletsel vormen. Als je matig ter been bent, of een wrakke conditie hebt, dan kan je deze hindernis maar beter links laten liggen. Als je dan toch zo nodig per trein naar Almelo moet, dan is het aan te raden om dat via Deventer of desnoods via Assen te doen. Voor wie er oog voor heeft is het winters sneeuwdecor wél een aardig gezicht.
Het moet gezegd dat de aansluitingen deze ochtend redelijk kloppen. Hooguit kan er wat aangemerkt worden op de aanduidingen op borden en bussen. Als je niet weet waar je moet zijn, dan krijg je al snel het gevoel dat je aan het eind van de wereld bent aangeland. Van Hijum en Lourenssen stellen kritisch vast dat er een veel betere bewijzering moet komen. Lourenssen, geboren in het Brabantse Herpen ('De bakermat van de Q-koorts') kijkt als een veldheer over het busplein. Op zijn jasrevers een microfoon. Met gedragen stem meldt hij: ,,Ik sta hier en ik zie een zoekplaatje.'' Even later voegt hij toe: ,,Dit is ook slecht voor het imago van de gemeente.'' De twee politici zijn het er over eens dat de Hellendoornse wethouder Wilma Paalman deze bevinding te horen moet krijgen. Een bibberende vrouw op het perron zegt het op een andere manier: ,,Wat ik ervan vind? Het is een ramp. Voor al het gedoe begon klopten de aansluitingen al niet en nu is het nog beroerder.'' Buschauffeur Marco Brigg heeft met zijn klanten te doen. ,,Maar ik zou bij god niet weten hoe het anders moet.''
Het is tijd voor hete koffie, maar de plaatselijke uitbater van de kiosk op het oude station heeft, waarschijnlijk bij gebrek aan klandizie, besloten om er definitief de brui aan te geven. Misschien hervat hij over een jaar of drie, als de hele NS-operatie is afgerond, zijn werkzaamheden wel, wie zal het zeggen. Mits er nog reizigers over zijn natuurlijk.
Op de terugweg, als we staan te koukleumen in een wachthokje op het Nijverdalse stationsplein en onderkoeling dreigt, gaat dan eindelijk de SP-tas van Willy Lourenssen open. Een thermoskannetje met een paar theeglazen komen te voorschijn. Glurend in de tas zie ik twee sneetjes brood, verpakt in een boterhamzakje. Lourenssen ontpopt zich als de hopman van een stel padvinders op tienertoer. Hij schenkt ieder een scheutje koffie in. Gelukkig ben ik als verslaggever in Kuopio bij de alternatieve elfstedentocht geweest, anders had ik niet geweten dat je bij vorst altijd een potlood bij de hand moet hebben. De gebruikelijke balpen laat het bij stevige vorst namelijk afweten en nu kunnen alle quotes die ter zake doen tenminste worden opgeschreven.
Met Van Hijum praten we nog heel even over het huis in Laag Zuthem dat hij van ex-wethouder Jean-Paul Gebben heeft gekocht. Gebben, inmiddels burgemeester in Renkum, ging altijd prat op zijn kwaliteiten als klusser. Hij deed alles zelf. Van Hijum weet daar inmiddels van. Het komt erop neer dat Gebben zeer zeker degelijke dingen heeft achtergelaten, maar dat hij het installatiewerk beter aan een vakman had kunnen overlaten. De tijd vliegt tijdens dit soort gesprekken en voor we het weten arriveren we weer in Heino. Conclusie: een positieve reis met wat verbeterpuntjes. ,,Ik vind het perfect'', zegt een Raaltenaar die dagelijks met de trein naar Zwolle gaat. ,,Vroeger zat de trein zó vol dat je altijd moest staan. Tegenwoordig kun je tenminste gewoon gaan zitten.'' Elk nadeel heeft zijn voordeel, knikt Lourenssen met een Cruijffiaanse wijsheid.
Sorteer reacties
U kon tot 09-02-2010 reageren op dit artikel.