Tijdens de proefrit met het openbaar vervoer werd ook uitleg gegeven over de OV-chipkaart. Foto Matthijs Oppenhuizen
Het negenkoppige 'testpanel' stuit vrijwel direct op het eerste probleem. Bij de bushalte nabij kulturhus De Mozaïek in Lemelerveld stoppen namelijk alleen negenpersoonsbusjes en er zit al één andere passagier in. Overigens is dit de enige buslijn (lijn 162) in heel Overijssel waar geen grote lijnbussen rijden.
Bovendien is er in het busje geen plek voor de rolstoel van Jeanette Horsman. Een aantal stapt daarom maar in en vertrekt vast naar het station in Raalte. Voor Horsman en drie achterblijvers wordt een Regiotaxi gebeld en een half uur later zijn zij ook in Raalte. Op naar de volgende etappe: de trein naar Heino.
"Deze proefrit komt voort uit een avond die we hebben gehad over openbaar vervoer en de WMO", zegt Antoon Sibelt van Stichting Welzijn Ouderen Lemelerveld. "We hebben al eens eerder deze test gedaan, maar er zaten toen al drie passagiers in het busje. Daarom moest er ook een extra bus komen. Maar die test heeft er wel in geresulteerd dat iemand die altijd in weer en wind naar Heino fietste, nu met de Regiotaxi gaat. Eerst durfde hij het niet aan."
Terug naar het station in Raalte. De bus stopt net iets te ver van de stoep en dat maakt het uitstappen voor de ouderen lastig. Er gaapt een behoorlijk gat tussen de bus en de stoep dat met moeite wordt overbrugd. Maar het lukt en dan moeten er uiteraard kaartjes worden gekocht bij de automaat. OV-ambassadrices Diana Palmberg en Wilma Mollema van de provincie Overijssel geven tekst en uitleg. Iedereen dromt om de automaat, maar al gauw haken Jan-Willem (87) en Jo Meijer (86) af en leunen even tegen een hekje. "Wij zijn niet grootgebracht met reizen", zegt Jan Willem Meijer. "Het is ook niet zo makkelijk als de auto of fiets. Wij gaan nooit met het openbaar vervoer. En die automaat: als we in Heino zijn, ben ik het al vergeten. Dat heb je als je ouder wordt." Bovendien hebben ze weinig ervaring met computers en automaten. "Wij zijn geen 'knopjes-mensen'", zegt Jo Meijer.
Als de trein naar Heino het station binnen rijdt, ontstaat het volgende probleem: op kleine stations is geen oprijplaat voor rolstoelen aanwezig. Die is er alleen op hoofdstations. Maar ja, Horsman moet toch mee naar Heino. Gelukkig kan ze nog wel een beetje lopen, dus ze stapt de trein in en haar rolstoel wordt in de coupé getild. Gebruiksvriendelijk is het in ieder geval niet. Opvallend detail: op de buitenkant van de trein staat een groot symbool van een rolstoel, ten teken dat deze ook voor minder validen toegankelijk is... De conducteur komt nog even langs en reageert kribbig als hij hoort dat het gezelschap een proefrit maakt. "Ik dacht al dat het een spelletje was." De groep reageert fel en de conducteur bindt al gauw in. Maar hij legt wel uit dat Horsman in principe zelf moet zorgen dat ze met een Regiotaxi op een groot station wordt afgezet en dan daar de trein in kan. Maar ook dan blijven de kleine plaatsen per trein voor haar onbereikbaar, want daar kan ze niet uitstappen. "Als iemand niet uit de rolstoel kan komen, heeft hij of zij eigenlijk pech", zegt de conducteur met een lichte zucht. "Het valt me niet mee", zegt Horsman op het station in Heino. "Als ik moet kiezen tussen het openbaar vervoer en de auto, kies ik voor de auto."
Het laatste stukje van Heino naar Lemelerveld verloopt vlekkeloos. Liefst drie Regiotaxi's met buitengewoon vriendelijke en behulpzame chauffeurs staan klaar en Horsman wordt met een lift in mum van tijd in de bus gezet. "Zo kan het dus ook'', zegt ze opgelucht. De chauffeur reageert verbaasd: "Zo hoort het toch?"
Na een reis van twee uur is het gezelschap terug in Lemelerveld en noemt Sibelt de rit heel leerzaam. "Zeker nu, met iemand in een rolstoel erbij." Een chauffeur van de Regiotaxi mengt zich in de korte evaluatie. "De provincie zorgt voor het OV en moet zorgen dat bijvoorbeeld de businstapplaatsen geschikt zijn voor rolstoelen. Alle goede bedoelingen zijn er, maar er moet dan heel veel worden aangepast." De twee OV-ambassadrices hebben in ieder geval genoeg stof tot nadenken en verzekeren de 'testers' dat ze de kritiekpunten 'meenemen'. Al met al was het toch een reis met hindernissen.
U kon tot 22-07-2010 reageren op dit artikel.