Tekstgrootte

Den Daas staat al dertig jaar voor de klas en is leerkracht aan het Carolus Clusius College in Zwolle: ,,Orde houden in de klas is grotendeels een kunstje, zoals zoveel dingen in het leven. Ik ben als leerkracht streng en consequent en hou van een goede orde en werksfeer in de klas. Je moet humor hebben omdat een kwinkslag veel effect kan sorteren. Van een imponerende gestalte moet ik het tenslotte niet hebben. Met de juiste grap kan je een dreigend conflictje smoren. Als je dertig pubers in de klas hebt is een strakke structuur vanzelfsprekend en natuurlijk moet je wat van kinderen kunnen velen. En heel belangrijk: dingen kunnen zien zonder er meteen wat van te zeggen.''

Zoals Den Daas het brengt is het een fluitje van een cent. Je moet 'het' als het ware in de vingers hebben. Hij zegt: ,,Klopt. En nooit kwaad worden, heel belangrijk. Als je irritatie voelt opkomen, dan moet je dat meteen kenbaar maken of ingrijpen. Straf geef ik zelden of nooit. Leraren die slecht orde kunnen bewaren geven vaak de meeste straffen.''

Den Daas is er nog een van de oude stempel, 'een lesboer' zoals hij dat zelf noemt. ,,Ik vind dat een geuzennaam. Het is de kunst om betrekkelijk ingewikkelde dingen kernachtig samen te vatten. Doe ik op intuïtie. Een deel van het geheim is denk ik dat ik leerlingen behandel als volwassenen. Soms met een beetje ironie, dan weer met wat sarcasme. En lastige klassen laat je gewoon harder werken. Natuurlijk zeg je dat ook. Dat helpt.''

Zijn didactische vaardigheden nog toepasbaar in de politiek? Den Daas past op zijn tellen, hij weet hoe de hazen lopen na 16 jaar raadslidmaatschap. Hij denkt even na. ,,In de politiek is het, net als voor de klas, belangrijk om hoofd- en bijzaken te kunnen scheiden. En een grap op z'n tijd werkt ook goed.''

Werk en hobby zijn bij Den Daas tamelijk vervlochten. Lezen is een van zijn grote passies, bijvoorkeur over de wereldoorlogen. Een muur van boeken in zijn woonkamer getuigt van liefde voor het geschreven woord. Lievelingsboek? De inwoner van Heino kan moeilijk kiezen. Misschien de biografieën van Sebastian Hafner over Churchill en Hitler ('kernachtig geschreven, zo knap'), misschien toch iets van W.F.Hermans of wellicht John le Carrè, de grote Britse schrijver van thrillers en spionageverhalen. ,,Van Le Carrè ben ik helemaal gek. Maar denk niet dat ik altijd zit te lezen. Tuinieren is ook een grote hobby van me én ik moet minstens een keer per maand naar m'n geboortestad Utrecht. Even de Domtoren zien.''