article
1.6082266
URK - Klaas Weerstand (72) staart naar de puinhoop achter het metershoge hekwerk. De deels geblakerde puinhoop is het restant van wat tot vrijdagmiddag 18.15 uur zijn woning op Urk was. ,,Daar ligt 72 jaar herinneringen van ons leven helemaal in de vernieling. We hebben niets meer, behalve de kleren die we aan ons lijf hebben. Het is gewoon nog niet te beseffen, ook al zie ik het met mijn eigen ogen.''
'Een wonder dat we nog leven'
URK - Klaas Weerstand (72) staart naar de puinhoop achter het metershoge hekwerk. De deels geblakerde puinhoop is het restant van wat tot vrijdagmiddag 18.15 uur zijn woning op Urk was. ,,Daar ligt 72 jaar herinneringen van ons leven helemaal in de vernieling. We hebben niets meer, behalve de kleren die we aan ons lijf hebben. Het is gewoon nog niet te beseffen, ook al zie ik het met mijn eigen ogen.''
http://www.destentor.nl/regio/urk/een-wonder-dat-we-nog-leven-1.6082266
2016-06-06T05:30:00+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.6082275.1465190852!image/image-6082275.JPG
Urk,Sociaal en maatschappij,top
Urk
Home / Regio / Urk / 'Een wonder dat we nog leven'

'Een wonder dat we nog leven'

Foto's
3
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      ANP
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Totale ravage. De eerste twee woningen werden bij een eerste explosie weggevaagd, de twee buurpanden bij de tweede klap. Alle zes woningen moeten worden gesloopt.
      Fotograaf
    URK - Klaas Weerstand (72) staart naar de puinhoop achter het metershoge hekwerk. De deels geblakerde puinhoop is het restant van wat tot vrijdagmiddag 18.15 uur zijn woning op Urk was. ,,Daar ligt 72 jaar herinneringen van ons leven helemaal in de vernieling. We hebben niets meer, behalve de kleren die we aan ons lijf hebben. Het is gewoon nog niet te beseffen, ook al zie ik het met mijn eigen ogen.''
    Iedereen ruikt het gas en toch laten ze de mensen gewoon in de woningen zitten

    Eerste klap
    Klaas, zijn echtgenote en drie kleinkinderen Hendrik (18), Klaas Johannes (13) en William (6) waren in de keuken toen de twee buurwoningen links door de gasexplosie compleet werden vernield. ,,We zijn naar buiten gerend. William was als enige in de huiskamer. Hij zag de muur op zich afkomen en is gelukkig de goede kant op gevlucht.

    Tweede klap
    Toen we buiten waren, volgde een tweede klap, die ons huis helemaal vernielde. Het glas, hout, van alles vloog om onze oren. Maar als door een wonder zijn we gespaard."

    Woedend
    Zijn dochter Greta, moeder van de drie jongens, is woedend: ,,Hoe kan zoiets in dit land. Er is een gaslek. Iedereen ruikt het gas en toch laten ze de mensen gewoon in de woningen zitten. Voor hetzelfde geld was hier onze halve familie om het leven gekomen. Waarom zijn de woningen niet geëvacueerd?" Klaas knikt: ,,We kregen om 15.30 uur al te horen dat er een gaslek was. Maar gewoon als mededeling, niet als waarschuwing. Ze zeiden wel nog dat als we een waakvlam ergens hadden branden, die wellicht uit zou kunnen gaan, omdat ze voor de reparatie het gas moesten afsluiten. Mijn vrouw heeft die mannen later nog even koffie gebracht.''

    Afschuiven
    Tineke Weerstand, de andere dochter van Klaas, was bij de voorlichtingsbijeenkomst die de gemeente zaterdag voor de gedupeerden hield. ,,Het afschuiven is begonnen. De gemeente is de opdrachtgever, maar de fout is gemaakt door de aannemer. En die verschuilen zich achter elkaar. En Liander zegt nu eenmaal aanrijtijden te hebben en niet te laat te zijn geweest. Maar het is toch raar dat er om half twee mensen al gas ruiken, we om 15.30 uur horen dat er een lek is en dat pas om 18.00 uur met het herstel begonnen wordt. En vervolgens gaat dan de boel de lucht in.''

    Wonder
    En het wonder manifesteert zich feitelijk op meerdere manieren. Van de drie overige woningen die vernield werden of het zwaarst beschadigd, waren de bewoners niet thuis: aan het werk of op vakantie.

    Herinnering
    Tineke: ,,Gelukkig wonen mijn zus en ik op Urk. Samen met onze broer vangen we onze ouders op. En nu? Maandag maar gaan bellen, regelen. Tijdelijke identiteitspapieren voor mijn ouders regelen. Want mijn moeder moet geopereerd worden aan haar knie. Tja en zonder papieren...'' Ze gaan op de trottoirrand zitten. Wachten tot ze straks even het rampterrein op mogen. Ze willen zien dat ze een nog onbeschadigde herinnering uit het puin kunnen halen. Als troost voor moeder.