Foto: EPA
Haar doel is bereikt, want de 27-jarige Wendy Schrijver gaat naar de Paralympische Spelen in Londen. De geboren Dalfsense, sinds drie jaar woonachtig in Zwolle, laat zien dat haar opslagen vlijmscherp zijn en dat ze de wil heeft om te winnen. Een droom komt uit nu ze naar de Spelen mag.
Vier jaar geleden ging het mis en mocht ze niet naar Peking. Ze voldeed wel aan de internationale eis, maar niet aan de Nederlandse. Voor Londen zijn de twee eisen gelijk, een plek bij de top acht van de wereld. Schrijver staat op nummer zes, genoeg om mee te doen want de ranglijst van 1 januari is bepalend. "Ik ga hard trainen, dan weet ik zeker dat ik er alles heb uitgehaald", laat ze standvastig weten. Het moet 'haar' toernooi worden, want daarna houdt ze op met het spelen van buitenlandse toernooien. "Ik ben nu 27. Mijn vriend en ik willen een huis kopen en misschien wel aan kinderen beginnen. Ik word wel gesteund door NOC*NSF, maar dan kun je geen hypotheek krijgen. Nog een keer toeleven naar de Spelen kost vier jaar. Het is na Londen tijd om een normaal leven te leiden", zegt ze met een glimlach.
Op haar derde kreeg ze 's nachts een hersenbloeding, waardoor ze een functiebeperking kreeg in het linkergedeelte van haar lichaam. "Mijn ouders vonden me die nacht en voor hen moet het afschuwelijk zijn geweest. Zelf weet ik er niet zoveel meer van", legt ze uit. Ze leerde opnieuw lopen en volgde tijdens haar jaren op basisschool de Bonte Stegge ook nog therapie. Schrijver: "Op een gegeven moment merk je geen verbetering meer en toen ik naar de middelbare school ging was ik er klaar mee. Ik deed op school altijd overal aan mee. Ook naar de middelbare school ging ik gewoon op de fiets van Dalfsen naar Zwolle."
Ze heeft er eigenlijk nooit aan gedacht om een gehandicaptensport te beoefenen. "Ik wist niet eens dat er tafeltennis voor gehandicapten bestond." Met de Bonte Stegge deed ze rond haar tiende jaar mee aan het herfsttoernooi dat de Dalfser Tafeltennis Vereniging organiseerde. "Ik vond het geweldig en ben meteen lid geworden. Ik heb ook altijd competitie gespeeld met valide spelers. Dat doe ik nog steeds", vertelt ze trots. Op haar zestiende werd ze opgemerkt door de bondscoach van het mindervalidenteam. Hij vertelde haar dat ze bezig waren om het team te verjongen, of ze niet eens wilde meetrainen? Schrijver besloot het te proberen en van het een kwam het ander. Rond haar achttiende viel het kwartje dat er voor haar wel eens meer in kon zitten. Maar voor het spelen van buitenlandse toernooien waren sponsoren nodig. Rolf Halverhout van camping Starnbosch in Dalfsen startte een website en haalde geld voor haar op. Veel Dalfser bedrijven en burgers hielpen haar.
"Ik kon meer wedstrijden spelen en kreeg zodoende meer punten voor de ranglijst. In 2008 kreeg ik de A-status in het tafeltennis en helpt het NOC*NSF me." Sindsdien heeft ze meegedaan aan WK's en EK's. Nu ze ook naar de Paralympische Spelen mag is de cirkel rond. Naar de grote evenementen gaan vaak haar ouders, zus en vriend mee. "Het is geweldig om ze zo trots op de tribune te zien zitten, glundert Schrijver. Haar doel is bereikt, want de 27-jarige Wendy Schrijver gaat naar de Paralympische Spelen in Londen. De geboren Dalfsense, sinds drie jaar woonachtig in Zwolle, laat zien dat haar opslagen vlijmscherp zijn en dat ze de wil heeft om te winnen.
Een droom komt uit nu ze naar de Spelen mag. Vier jaar geleden ging het mis en mocht ze niet naar Peking. Ze voldeed wel aan de internationale eis, maar niet aan de Nederlandse. Voor Londen zijn de twee eisen gelijk, een plek bij de top acht van de wereld. Schrijver staat op nummer zes, genoeg om mee te doen want de ranglijst van 1 januari is bepalend. "Ik ga hard trainen, dan weet ik zeker dat ik er alles heb uitgehaald", laat ze standvastig weten.
Het moet 'haar' toernooi worden, want daarna houdt ze op met het spelen van buitenlandse toernooien. "Ik ben nu 27. Mijn vriend en ik willen een huis kopen en misschien wel aan kinderen beginnen. Ik word wel gesteund door NOC*NSF, maar dan kun je geen hypotheek krijgen. Nog een keer toeleven naar de Spelen kost vier jaar. Het is na Londen tijd om een normaal leven te leiden", zegt ze met een glimlach.
Op haar derde kreeg ze 's nachts een hersenbloeding, waardoor ze een functiebeperking kreeg in het linkergedeelte van haar lichaam. "Mijn ouders vonden me die nacht en voor hen moet het afschuwelijk zijn geweest. Zelf weet ik er niet zoveel meer van", legt ze uit. Ze leerde opnieuw lopen en volgde tijdens haar jaren op basisschool de Bonte Stegge ook nog therapie. Schrijver: "Op een gegeven moment merk je geen verbetering meer en toen ik naar de middelbare school ging was ik er klaar mee. Ik deed op school altijd overal aan mee. Ook naar de middelbare school ging ik gewoon op de fiets van Dalfsen naar Zwolle."
Ze heeft er eigenlijk nooit aan gedacht om een gehandicaptensport te beoefenen. "Ik wist niet eens dat er tafeltennis voor gehandicapten bestond." Met de Bonte Stegge deed ze rond haar tiende jaar mee aan het herfsttoernooi dat de Dalfser Tafeltennis Vereniging organiseerde. "Ik vond het geweldig en ben meteen lid geworden. Ik heb ook altijd competitie gespeeld met valide spelers. Dat doe ik nog steeds", vertelt ze trots. Op haar zestiende werd ze opgemerkt door de bondscoach van het mindervalidenteam. Hij vertelde haar dat ze bezig waren om het team te verjongen, of ze niet eens wilde meetrainen? Schrijver besloot het te proberen en van het een kwam het ander. Rond haar achttiende viel het kwartje dat er voor haar wel eens meer in kon zitten. Maar voor het spelen van buitenlandse toernooien waren sponsoren nodig. Rolf Halverhout van camping Starnbosch in Dalfsen startte een website en haalde geld voor haar op. Veel Dalfser bedrijven en burgers hielpen haar.
"Ik kon meer wedstrijden spelen en kreeg zodoende meer punten voor de ranglijst. In 2008 kreeg ik de A-status in het tafeltennis en helpt het NOC*NSF me." Sindsdien heeft ze meegedaan aan WK's en EK's. Nu ze ook naar de Paralympische Spelen mag is de cirkel rond. Naar de grote evenementen gaan vaak haar ouders, zus en vriend mee. "Het is geweldig om ze zo trots op de tribune te zien zitten, glundert Schrijver.
Sorteer reacties
U kon tot 30-01-2012 reageren op dit artikel.