Rika Lassche is één van de eigenaren van paardenrusthuis 't Olde Manegepeerd. "Als je bij de paarden bent, ben je even weg van het jachtige alledaagse leven. Het voert te ver om het therapie te noemen, maar je komt er wel van tot rust."foto FFU Press Agency
Wanda, Bartje, Noortje, Muppet, Domino, allemaal kregen ze in de periode tussen de feestdagen en februari een spuitje. De paarden en pony's waren op leeftijd (een enkeling liep tegen de veertig) en konden niet meer op hun benen staan. Het blijft doorbijten voor eigenaresse Rika Lassche, zelf 61. Samen met haar man Albert en enkele vrijwilligers houdt ze het rusthuis operationeel.
"Je wilt de emoties niet voelen, maar je weet waarvoor je het doet."
Dat doel, dat is sinds de oprichting in 1997 altijd hetzelfde gebleven. Zorg
dragen voor oude of versleten paarden, afkomstig uit de manege. Sinds de
stichting in 2002 in een varkensschuur aan de Beukenlaan neerstreek, is er
ruimte voor 42 dieren. Vandaag, tijdens de opendag, is de bezettingsgraad
bijna honderd procent. Onder de bezoekers: Ellen Nijland. Met pa en ma nam
ze eens een kijkje. Een paard met één oog, dat hadden ze nog nooit gezien.
Tijdens een gesprek over de toekomst van de stichting, klinkt het gesmak van
de paarden. Een onaardse rust daalt neer. "Dat is wat mensen hier
ervaren", legt Lassche uit. "Als je bij de paarden bent, ben je
even weg van het jachtige alledaagse leven. Het voert te ver om het therapie
te noemen, maar je komt er wel van tot rust." Die rust is hard nodig,
want met driehonderd donateurs raakt de stichting de ondergrens. Vorig jaar
waren er nog vijftig meer. "Dat is echt veel te weinig", legt
Lassche uit. Elk paard zou minimaal 15 betalende donateurs moeten hebben. "
Dan kom je uit op ongeveer zeshonderd." Lassche houdt het hoofd boven
water dankzij giften en inzamelingsacties. Tot 2009 stopte ze eigen geld in
de stichting, maar dat is daardoor niet meer nodig. "De kop is er af,
maar het water staat ons aan de schouders."
Naast de vijf euro
per maand die de stichting van de donateurs ontvangt, zijn er ook secundaire
inkomsten van maneges. Die betalen eenmalig honderd euro als een paard of
pony van eigenaar verandert en werven nieuwe donateurs voor de stichting.
Dat werven gaat steeds beter, vertelt Lassche. "Ze hebben steeds meer
vertrouwen in ons. In tegenstelling tot gewone rusthuizen, hebben ze bij ons
de garantie dat een paard of pony hier ook echt tot het einde blijft."
Met zes maneges wordt structureel samengewerkt. De Meelehoeve in
Nieuwleusen, waar ook bezoekster Ellen rijdt, brengt binnenkort Forrest, een
bejaarde viervoeter. Op veel bijval van de jonge aanwezige kan de transactie
niet rekenen. "Maakt me niet uit. Bally is mijn favoriet."
U kon tot 31-03-2010 reageren op dit artikel.