Als ambtenaar van de burgerlijke stand in Elburg trouwt Bertha Jansen-Lipke veel inwoners van de vestingstad. Veel bruidsparen komen ook van buiten de gemeente, aangetrokken door het historische karakter van Elburg en de trouwzaal, gevestigd in een vijftiende-eeuws klooster.foto Henri van der Beek
De toespraak voor woensdag is zo goed als klaar. Een persoonlijk verhaal, toegesneden op het stel dat die dag in het huwelijk treedt.
Voor Bertha Jansen-Lipke zou dit 1500ste huwelijk een makkie moeten zijn, maar de geroutineerde Elburgse voelt toch wel wat spanning. "Allerlei media zijn van plan te komen, speciaal voor mij. Maar het gaat die dag niet om mij, het bruidspaar moet het middelpunt zijn."Jansen hoopt dat het goed gaat, ze zou niet willen dat het jubileumbruidspaar de dupe wordt van haar persoonlijke mijlpaal. Als ambtenaar van de burgerlijke stand is ze niet meer of minder dan een schakel in de huwelijksketen, vindt ze. Een onmisbare schakel weliswaar, maar toch. "Het is hun feest, hun dag. Zo moet het zijn."
Elburg heeft vijf ambtenaren van de burgerlijke stand, vier vrouwen en een man. Met haar 75 jaar is Jansen de oudste van de trouwambtenaren die jaarlijks samen honderden huwelijken voltrekken. Jansen sluit zelf zo'n vijftig huwelijken. "Dat waren er in mijn eerste jaren veel meer, wel zo'n negentig per jaar, denk ik. Maar ja, toen waren we nog met zijn tweeën."
Jansen deed onlangs een stapje terug en is nu minder dagen beschikbaar als trouwambtenaar. De jaren gaan tellen, helemaal stoppen wil ze absoluut niet. "Ik vind het nog veel te leuk. Maar als ik zou merken dat mensen me niet meer willen, dat het mooi is geweest, dan hou ik er wel mee op." Na de dood van haar man, nu zes jaar geleden, was haar bijbaantje zo waardevol. "Het hield me op de been."
Alle bruidsparen komen bij haar thuis om te praten over het aanstaande huwelijk. Ter voorbereiding op de toespraak komen niet alleen het aanzoek en hobby's aan de orde. "Ik wil ook graag weten wat ze belangrijk vinden in een relatie en wat ze aantrekkelijk vinden in elkaar." Zo ontstaat een persoonlijke toespraak. "Die vind ik belangrijk. Vaak doe ik eerst het officiële gedeelte. Als dat achter de rug is, zijn mensen meer ontspannen en volgt het persoonlijke verhaal." De gesprekken maken het werk zo leuk, zegt Jansen. Mensen van diverse pluimage, verschillende leeftijden en achtergronden. "Ze komen overal vandaan. Het zijn echt niet alleen Elburgers die hier trouwen." Het historische karakter van de stad spreekt aanstaande echtparen aan, evenals de vijftiende eeuwse trouwzaal waar ooit de nonnen aten.
Het echtpaar dat ze op 2 september 1987 trouwde, zag Jansen geregeld terug. Bij haar duizendste huwelijk was dit echtpaar van de partij, nog niet zo lang geleden trouwde ze hun dochter. "Ja, dat vond ik heel erg leuk. Geweldig eigenlijk."
Hoogtepunt is zonder twijfel het huwelijk van haar dochter dat ze zelf voltrok. De dag dat Marcel de Groot, de zoon van zanger Boudewijn, naar Elburg kwam om te trouwen is Jansen ook bij gebleven, evenals het moment dat een stel vroeg of ze niet de toga wilde dragen, maar een overall van een bekend renovatiebedrijf. "Dat wilde het bruidspaar graag omdat de man daar werkte. Nee, dat heb ik niet gedaan. Ik ga als trouwambtenaar niet voor aap staan. Ik ben van de oude stempel, trouwen is iets officieels. Daar hoort geen overall bij, maar een toga."
U kon tot 21-03-2012 reageren op dit artikel.