Het was een feest van herkenning en verbroedering, de grote reünie van de Berghuizer Papierfabriek in Wapenveld.foto Henri van der Beek
Eén grote familie. Zo wordt het personeelsbestand van de Wapenveldse papierfabriek wel eens omschreven.
Honderden oud-medewerkers passeren zaterdag na jaren weer de poort die ze voorheen zo vaak zijn doorgegaan. Nu wandelend over het immense fabrieksterrein, op weg naar het enige oudere gebouw dat aan de slopershamer is ontkomen, de historische kantoorvilla aan het Apeldoorns Kanaal. In dit gebouw heeft de Stichting Berghuizer Erfgoed een expositie ingericht over 300 jaar papierindustrie. "We vieren het 300-jarig jubileum postuum", zegt Ellen Junte, ooit directiesecretaresse en nu secretaris van de Stichting, niet zonder gevoel voor understatement. Medebestuurslid Ben Eikelboom is verantwoordelijk voor de inrichting van de expositie. "Precies op deze plek heb ik jaren gewerkt op de salarisadministratie. Zojuist kwam een oud-collega me vertellen dat zijn overuren niet klopten…"Destijds werden al voorzichtig plannen gemaakt voor het vieren van drie eeuwen papierindustrie. Het heeft niet zo ver mogen komen. De oudere generatie herinnert zich nog hoe het 250-jarig jubileum uitbundig gevierd werd, met als hoogtepunt de aanwezigheid van Prins Bernhard. Gerard van der Worp van Stichting De Olde Dreideuze vertoont een film van deze festiviteiten. "Ja, ik heb hier vroeger ook nog gewerkt", vertelt de Hattemer. Gert Jongerman, die bijna zijn hele leven op de Berghuizer gewerkt heeft, kon destijds via een speciale ouderenregeling zijn dienstverband vervroegd beëindigen. "Juist omdat de papierindustrie heel conjunctuurgevoelig is, werd deze regeling in slechtere perioden gebruikt om zonder veel financiële pijn voor de betrokkenen het personeelsbestand in te krimpen." De laatste periode voor de sluiting heeft hij niet in actieve dienst meegemaakt. Hettie Wolf-van Ittersum wel. "Twintig jaar heb ik hier gewerkt en dan moet je weg. Dat is voor niemand leuk." Haar gedwongen vertrek kreeg uiteindelijk een gunstige wending. Ze heeft het nu prima naar haar zin bij een tapijtfabriek in Genemuiden. Hier heeft ze haar man ontmoet, met wie ze nu bijna een jaar getrouwd is. Was er voor de medewerkers van de sluitende fabriek een goede sociale regeling, dat gold uiteraard niet voor degenen die geen dienstverband hadden. Henri van der Beek vertelt dat hij jarenlang bedrijfsfotograaf op de fabriek was. "Ik kwam er een paar keer per week. Het is wel slikken als je zo'n vaste opdrachtgever kwijtraakt. Maar dat gold natuurlijk ook voor de bloemisten, de bakkers, de installatiebedrijven en vele anderen hier in de omgeving."
U kon tot 01-11-2011 reageren op dit artikel.