Herma van Zalk en Marianne Doornbos willen dat er meer over de dood gepraat wordt. foto Bram van de Biezen
WEZEP/ELBURG - "In onze moderne maatschappij is geen ruimte meer voor de dood. We stoppen het weg, alsof het niet bestaat. Er is ook een hoop onwetendheid. En op de Veluwe komt daar ook nog eens een flinke portie conservatisme bij".
Die conclusie durven Herma van Zalk en Marianne Doornbos wel te trekken. Vorig jaar startten ze, onafhankelijk van elkaar, een eigen uitvaartonderneming: Addio (Herma) en Piëta (Marianne). Via, via kwamen ze met elkaar in contact en merkten dat ze hetzelfde over uitvaart en rouwverwerking denken. Allebei stuitten ze ook bijna dagelijks op onwetendheid rond het thema 'dood'."Veel mensen mijden het thema. De dood wordt doodgezwegen, terwijl we merken dat er wel behoefte is om er over te praten", zegt Doornbos. "Zodra ze merken dat je uitvaartverzorger bent, beginnen ze te praten. Dan is het veilig. Het zou natuurlijk veel beter zijn als ze tegen anderen ook zo vrijpostig zijn, maar dat durft men blijkbaar niet. Van Zalk: "Bovendien vinden veel mensen de dood zelf doodeng. Dus wordt het onderwerp zorgvuldig gemeden."
Het gevolg is volgens het duo dat mensen niet weten wat er kan en mag tijdens een uitvaartdienst. "Normale vragen als: 'willen jullie helpen om de overledene in de kist te leggen?' hebben vaak een shockeffect", constateert Van Zalk. "Klanten vragen wat 'gebruikelijk' of 'gewoon' is, in plaats van uit te gaan van hun eigen behoeftes. Ze willen niet buiten de boot vallen. Die denkwijze is doodzonde, want de kans is aanwezig dat je achteraf het gevoel krijgt dat je niet goed afscheid hebt kunnen nemen".
Door deze ervaringen kwamen Doornbos en Van Zalk tot de slotsom dat ze een taak hadden. Het taboe over de dood moet doorbroken worden, vinden ze. Een aantal concrete plannen hebben ze al uitgedokterd, maar ze beseffen ook dat het niet gemakkelijk zal zijn. "Het is een kwestie van de lange adem. In het begin kunnen we misschien maar een paar mensen warm krijgen voor onze bijeenkomsten en activiteiten. Hopelijk zal dat in de loop van de tijd veranderen."
De twee willen overigens niet alleen volwassenen betrekken in de dialoog. "Kinderen worden vaak bij uitvaarten weggehouden. Ouders denken dat ze er nachtmerries van krijgen. Kwalijk, want kinderen krijgen daardoor de raarste fantasieën. Op een speelse manier willen we ze laten zien dat de dood niet eng is, maar is een doodgewoon onderdeel van het leven."
Sorteer reacties
