De krant van vorige week zaterdag.
Zie ook:
Tiny Polinder uit Hierden houdt de krant in haar handen, maar kan de foto nauwelijks bekijken. Kwaad wordt ze. Opnieuw. Als er een man een krans en kaarsjes verdiende, was het haar man wel. Een lieve echtgenoot en vader. Bram Polinder had opa kunnen zijn, als vier jaar geleden niet het noodlot had toegeslagen. Hij kwam om het leven bij een aanrijding met een wild zwijn. Niet eens midden in het bos, maar heel dicht bij de bebouwde kom van Harderwijk. Op de Leuvenumseweg.
Het zwijn kon oversteken omdat langs de route geen hekken staan. Die zijn in de afgelopen jaren weggehaald. Net als de rasters. De Veluwe, een groot natuurgebied waar dieren vrij kunnen rondtrekken - wat Tiny Polinder betreft een onzinnig plan met grote gevolgen voor de mens.
Terug naar vier jaar geleden. De avond van 6 oktober 2003. "Onze zoon Arnold zou 's ochtends naar Apeldoorn worden gebracht, naar de Koninklijke Hotelschool. Hij volgde daar de opleiding en zou een excursie hebben in Duitsland. Ik zou hem wegbrengen, maar Bram bood aan om zelf te gaan. Omdat ik een vrije dag had, zei hij. Dan kon ik ook eens uitslapen."
"Ik drukte hem op het hart dat hij niet over Nunspeet, Elspeet naar Apeldoorn zou rijden. Dat was gevaarlijk, wist ik. Het wemelde van de zwijnen. Hij beloofde dat hij over de Leuvenumseweg zou gaan - de andere route."
"We stonden de volgende ochtend vroeg op. Half zes. In de keuken zei hij nog: tot vanavond... en weg waren ze."
Tiny ging terug in bed. Tien over zes ging de telefoon. Arnold belde. "Hij vertelde dat ze een ongeluk hadden gehad. Bram moest uitwijken voor een zwijn dat van rechts de weg op rende. Het was glad op de weg en mistig weer. Bram botste op het zwijn en kwam op de andere weghelft terecht. Daar werd hij aangereden door een tegemoetkomende auto."
"Mijn man was zwaar gewond. Arnold belde kort na het ongeval direct 112. Daarna is hij via het raampje de auto uitgekropen en heeft hij mij gebeld."
In paniek belde Tiny haar schoonzus Teuny Bos - die vlakbij woont. "Je moet komen, Bram is gewond. We moeten er naar toe." De zoon van Teuny werd gevraagd de twee vrouwen naar het ongeval te rijden. "Maar we waren het erf nog niet af, of Arnold belde opnieuw. Bram was overleden."
Een leven voorbij. En zo plotsklaps dat eigenlijk niet met de situatie valt te leven. Een dag later stonden moeder Tiny en haar twee kinderen al een graf uit te zoeken op de nieuwe begraafplaats Elzenhof in Harderwijk. Bram Polinder is de eerste Hierdenaar die daar begraven werd, zegt Tiny zonder enige trots. "Er waren nog maar een paar graven bezet. Een onwerkelijke situatie. Zo heb je een man en een vader voor je kinderen, zo sta je er alleen voor."
Tiny Polinder krijgt veel hulp. Van familieleden als Teuny Bos, de zus van Bram. Maar ook uit de buurt en via de kerk. Daarnaast krijgt ze psychische begeleiding, die ze nu zachtjesaan afbouwt. "In de begintijd drukte ik het verdriet opzij omdat ik niet wilde dat het gezin er onder leed. Ik kwam niet aan verwerking toe. En er woelde een enorme boosheid in me die maar niet overging."
Haar kinderen hebben het er ook moeilijk mee. Zoon Arnold is onlangs getrouwd. Hij heeft nog geen rijbewijs en voelt zich niet prettig in de auto.
Er is nog een kant aan het verhaal. Tiny Polinder moest drie weken na het ongeval al gaan werken om te kunnen blijven wonen in de boerderij waar ze woont. Een uitkering of enige vorm van bijstand is er niet voor mensen in haar situatie. Drie weken. Veel te kort om de draad weer enigszins op te pakken. "Er is niets tegen werken, maar dit was niet menselijk meer."
Toch gaat het naar omstandigheden steeds beter. Tiny Polinder is bijvoorbeeld oma geworden. ,,Ook dat is een proces geweest. Ik kon er niet mee omgaan. Het verdriet zat de vreugde in de weg. Maar nu kan ik echt van het kind genieten.''
De Hierdense vertelt haar verhaal niet zomaar. Onlangs schreef oud- burgemeester De Groot een ingezonden brief in deze krant. Hij schetste de situatie van Tiny Polinder - zonder haar bij naam te noemen. De Groot is ook teleurgesteld in Haagse politici die niet lijken in te zien dat de hoge populatie wilde zwijnen een groot gevaar oplevert voor het verkeer. "Ik vertel dit verhaal voor Bram. Ik heb al eerder aan de bel willen trekken, maar had simpelweg de moed en kracht niet om het te doen. De foto van die rouwkrans - afgelopen zaterdag - was de druppel."
Wat moet er gebeuren? Tiny Polinder: "Ik pleit ervoor het wild achter hekken te plaatsen. Het is gewoon te gevaarlijk om dieren vrij te laten rondlopen. En er moeten meer en grotere borden komen die duidelijk maken dat er ieder moment een dier kan oversteken. Bovendien zou het goed zijn om overal in het bos minder hard te rijden. Als ik met een gangetje van zestig over de Leuvenumseweg rijd, word ik pardoes ingehaald. Zijn er vrachtwagenchauffeurs die gaan knipperen. De mensen weten niet hoe gevaarlijk die wegen zijn...''
En jagen? "Natuurlijk. De groep zwijnen moet klein blijven. En dat is nu niet zo. De mensen die ervoor verantwoordelijk zijn, hebben de zaak niet in de hand. Die kennen de Veluwe niet. De mensen in de Randstad zien de gevaren niet. Ze zien het echt niet."
Sorteer reacties
