Klaas Hoorn trouwde om zijn gevoelens voor mannen maar niet te hoeven voelen. Later kwam hij alsnog uit de kast en hij is inmiddels opa. foto Ruben Schipper
Klaas Hoorn(48)groeide op in een liefdevol orthodox christelijk gezin waar homoseksuele geaardheid een taboe was.
Hij trouwde met zijn beste vriendin in de hoop dat zijn gevoelens voor mannen van tijdelijke aard zouden zijn en in de verwachting dat het huwelijk zegen zou brengen. Uitkomen voor zijn geaardheid leek hem een onbegaanbare weg, bang als hij was voor afwijzing door iedereen, vooral door God. Zijn vrouw zou dat verzwijgen later 'de grote leugen' noemen.
De geboorte van zijn eerste kind was aanleiding om uit de kast te komen. "De emoties die loskwamen bij de geboorte van onze zoon waren niet alleen blijdschap en verwondering, maar ook verwarring en verdriet. Hoe kon iemand als ik die niet eerlijk was geweest tegen zijn vrouw, vader worden van een kind?"
Klaas en zijn vrouw knokten zeven jaar voor hun relatie en kregen nog twee kinderen. Christelijke hulpverleners adviseerden om te vechten tegen wat homofiele gerichtheid werd genoemd. Onderwijl maakte hij een proces door van geleidelijke acceptatie en nam de moeilijkste beslissing van zijn leven: scheiden van zijn vrouw.
Een periode van verwarring, schuldgevoel, afwijzing en ontslag als leraar aan een reformatorische school volgde. Aan het einde van de worsteling wist hij een ding zeker: God is er, ook voor mij.
Vertrouwen had de plaats ingenomen van angst. Klaas heeft inmiddels een vriend en is opa van zijn eerste kleinkind. "Hopa", grapt hij. Want zijn geaardheid heeft hij volledig geaccepteerd. "Wat was ik gelukkig toen Marjolein werd geboren. Ten eerste omdat ik opa was geworden van de mooiste meid van de wereld. Maar ook omdat ik een opa ben die zichzelf heeft geaccepteerd zoals hij is. En wat mijn drie kinderen betreft: ik voel me voluit vader. We houden zielsveel van elkaar en onze band is prima. Daar ben ik erg gelukkig mee."
U kon tot 06-01-2008 reageren op dit artikel.