Doe eens gek, zegt Minke Weggemans tegen alle broers en zussen. Maak van 10 april een dag waarop je samen iets beleeft.foto Cees Baars
ZUTPHEN - Broers&Zussendag. Nouja zeg, wat krijgen we nu weer? Heeft de
commercie niet genoeg aan moeder- en vaderdag? Het is een associatie die
bijna onmiddellijk naar boven komt bij het horen van de naam Broers&
Zussendag. De initiatiefneemster, de 61-jarige Minke Weggemans, denkt echter
in de verste verte niet aan geldelijk gewin, aan broers&
zussen-arrangementjes of iets in die richting.
Zie ook:
Broers&Zussendag, gepland op donderdag 10 april 2008, ziet de Zutphense
als een mogelijkheid om stil te staan bij de band die je hebt met je
broer(s) en/of zus(sen).
"Weet je wat het gekke is, volwassen
mensen ontkennen het emotionele belang dat ze hebben bij de band van broer
of zus. Daar heb je het ook niet over. Ik denk dat het tijd wordt er toch
eens over na te gaan denken. Die relatie heeft zoveel impact op je leven."
Weggemans studeerde onder meer theologie en sociaal cultureel en
maatschappelijk werk. Ze werkt als therapeut, begeleidt gespreksgroepen,
rouwgroepen en uitvaarten. Zelf komt ze uit een groot gezin met tien
kinderen. Vijf ervan zijn inmiddels al overleden. Wat broers en zussen
betreft, en wat het betekent een van hen te verliezen, is ze dan ook
ervaringsdeskundige bij uitstek. Dit gevoegd bij haar warme belangstelling
voor de mens is het niet vreemd dat zij haar ervaringen en visie vastlegde
in het boek Broederziel Alleen. "Het aanbod aan boeken over
rouwverwerking is enorm, maar het verlies van een broer of zus is nog nooit
op die manier belicht."
Weggemans merkt aan de reacties dat
het boek in een behoefte voorziet. Niet echt verwonderlijk voor wie bedenkt
dat 300.000 mensen per jaar een broer of zus verliezen. Zelf maakte ze het
voor de eerste keer mee op haar 21e toen ze een broer van 32 verloor. "
Je houdt je mond dicht, omdat je ouders er zo kapot van zijn. Je houdt je
groot en probeert er wat van te maken." De scherpste kantjes slijten
door de jaren heen, maar het gemis blijft, weet Weggemans. "Ook al heb
je een feestje met elkaar, dan zijn er in je hoofd toch die lege stoelen,
dat blijft gewoon. Het gezin is een netwerk en als er ergens een gat valt
dan treft het alle anderen."
De belangstelling voor haar boek
heeft haar gestimuleerd de broer&zus-relatie ook in een ander
perspectief onder de aandacht te brengen. En ze werkte een plan uit voor een
landelijke Broers&Zussendag. Vanuit de gedachte dat broers en zussen
best eens met andere ogen naar elkaar mogen kijken. Hoe vaak hoor je niet:
mijn vrienden kies ik uit, maar mijn familie daar moet ik het maar mee doen.
Daar heb ik geen zeggenschap over gehad. Weggemans krijgt soortgelijke
geluiden ook in haar praktijk regelmatig te horen. "Het is een soort
van trots waarmee mensen zulke dingen zeggen. En ze doen dat zo defensief.
Dan denk ik bij mezelf: waarom zou je dat zeggen?"
Maar er
zijn ook andere voorbeelden, benadrukt Weggemans. "Geweldig vond ik het
dat Herman Finkers met zijn geestelijk gehandicapte broer op bezoek ging bij
de paus. Het hebben van zo'n broer bepaalt voor een groot deel je leven. Dat
bezoek aan de paus was een hartewens van die broer en Herman heeft dat
serieus genomen. Daarmee betuigt hij het toppunt van respect aan zijn broer."
Eenzelfde bewondering heeft de Zutphense voor prinses Margriet. "Zoals
zij, heel bescheiden, haar zussenrol vervult ten opzichte van de koningin.
Haar hele leven staat in dienst van haar zus en daar krijgt ze openlijk
nooit waardering voor. Daar heb ik grote bewondering voor. Ze had ook een
heel ander leven kunnen leiden als ze niet de zus van de koningin was
geweest."
De plek waar je wieg stond is allesbepalend. Zo
heeft de een de ervaring van een warm nest en voor een ander zijn de
gezinsrelaties moeizamer. Toch is Weggemans ervan overtuigd dat het absoluut
de moeite waard is energie te steken in je broer-zusrelatie. "Mensen
hebben vaak geen flauw idee hoe iemand zich innerlijk voelt. Er zijn zoveel
dingen die niet besproken worden. Jaloezie bijvoorbeeld. Maar maak je dingen
bespreekbaar dan kun je tot verrassende inzichten komen."
De
Broers&Zussendag kan een eerste aanzet zijn. Weggemans: "Als je
geen contact met elkaar hebt, zou je een gekke kaart of een mailtje kunnen
sturen. Het moet ook niet zwaar worden, doe gewoon iets geks. De dag kan ook
als een mooie smoes dienen om eens een een keer alleen met je broer of zus
op stap te gaan. Altijd is er die aanhang bij en je wilt ook wel eens een
keer zonder."
In alle provincies heeft Minke Weggemans
inmiddels de Commissaris van de Koningin aangeschreven met het verzoek haar
initiatief te ondersteunen. Verder probeert ze overal in het land
contactpersonen te krijgen die samen met haar de organisatie op zich nemen.
Ook hoopt ze dat de media aandacht krijgen voor haar plan, zonder aandacht
komt het niet van de grond. Heel af en toe krijgt ze het spaans benauwd en
vraagt ze zich vertwijfeld af: "Waar ben ik aan begonnen?"
