WARNSVELD - GGNet gaat de familie van cliënten serieus betrekken bij de behandeling en het beleid. Die ambitie is gisteren in het hoofdkantoor in Warnsveld zwart op wit vastgelegd. Vanuit de gedachte dat de autonomie van de cliënt heilig is, is de familie van de psychiatrische patiënt jarenlang op 'gepaste' afstand gehouden.
Maar binnen de wereld van de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) groeit nu toch het besef, dat familiebetrokkenheid belangrijk is voor familie, hulpverlener en cliënt. GGNet loopt in dat proces duidelijk voorop. In Apeldoorn hebben hulpverleners het afgelopen jaar de familie nadrukkelijker betrokken bij de behandeling en die ervaring is zo positief, dat GGNet het familiebeleid wil formaliseren. In de overeenkomst verplicht GGNet zich standaard de familie te betrekken bij de behandeling en het beleid. Ook kan de familie zelf gebruik maken van hulp en ondersteuning, zelfs wanneer de cliënt nadrukkelijk geen contact wil met de familie. Dat gebeurt dan via een andere hulpverlener. Voor de feestelijke ondertekening van de overeenkomst namen Kees Lemke (geneeskundig bestuurder GGNet), Mirjam Schleijpen (regiodirecteur Zutphen/Apeldoorn) en Marian Rikhof, voorzitter van de familieraad de pen ter hand. Lemke: "Deze overeenkomst houdt in dat er voor ons geen sprake meer kan zijn van vrijblijvendheid." Namens de centrale cliëntenraad woonde voorzitter Maurits Niers de bijeenkomst bij. De ervaringsdeskundige weet als geen ander wat een isoleercel met je doet, hoe eenzaam je je kunt voelen, zeker wanneer er geen enkel contact is met de familie of de sociale omgeving. Niers toonde zich een tevreden mens. "Dit is een grote stap vooruit, van belang voor de emancipatie van de psychiatrie en die van de cliënt. Want de rol van het familielid moet je vooral niet uit het oog verliezen. Gewoon weer even een kind van mogen zijn, een partner mogen zijn of de vader of moeder van. Zonder dat daar de ziekte tussen staat. Dat is wat patiënten zo hard nodig hebben. Iemand die niet met een medische, afstandelijke blik naar je kijkt, maar vanuit warmte en betrokkenheid." Marian Rikhof, moeder van een kind met psychiatrische problemen, is blij met de overeenkomst, maar hoopt van harte dat over drie jaar het protocol eigenlijk niet meer nodig is. "Ik hoop zo dat het een tweede natuur wordt van de hulpverleners. Dat ze ons er bij betrekken en vooral ook zien staan. Dat heeft alles met bejegening te maken."
U kon tot 06-03-2010 reageren op dit artikel.