ZUTPHEN - Met de bundel 'Kooi' is Alfred Schaffer winnaar geworden van de zesde Ida Gerhardt Poëzieprijs. Dat maakte juryvoorzitter Thomas Vaessens gisteravond bekend in de Zutphense Buitensociëteit. "Zijn overrompelende directheid neemt jaarlijks toe en zijn poëtische durf blijft ongeëvenaard.
De gave verzen en ijzersterke prozagedichten in 'Kooi' zijn nieuwe hoogtepunten in een hopelijk nog lang niet afgerond oeuvre," beargumenteert de tweemansjury, behalve uit Vaessens bestaande uit dichter Ester Naomi Perquin, zijn keuze. Hiermee treedt Schaffer in de voetsporen van Kees 't Hart, Anneke Brassinga, Lloyd Haft, Astrid Lampe en Nachoem M. Wijnberg, de eerdere winnaars van de prijs. Deze werd in 1998 door de gemeente Zutphen ingesteld en bestaat uit een geldbedrag van 2500 euro.
"Ik ben echt verrast, temeer daar ik voor de bundel ook al de Jan Campertprijs heb gekregen", zegt Schaffer in een eerste reactie. "Ik heb ook geen oppas geregeld voor mijn dochter, dus kan mijn vrouw er vanavond niet bij zijn."
De bundel, uitgegeven door De Bezige Bij, is al een tijdje uit en stamt uit 2008. "Sindsdien heb ik geen poëzie meer geschreven. Niet dat ik opgedroogd ben of een writers-block heb, maar sinds de geboorte van mijn dochter ben ik met andere dingen bezig. Dat dichten komt wel weer", zegt de man, die voetballer of jazzpianist wilde worden, in Kaapstad de liefde voor het woord ontdekte, en zijn gedichten rauw, actueel en somber noemt.
De andere twee genomineerden voor de Zutphense poëzieprijs waren Eva Cox met 'Een twee drie ten dans' (De Bezige Bij) en Bart Meuleman met 'Omdat ik ziek werd' (Querido).
De jury stond voor een lastige opgave. "We hebben uit een indrukwekkend aantal goede poëzieboeken van de afgelopen twee jaar slechts drie bundels mogen kiezen. Alle drie zouden ze deze mooie prijs dubbel en dwars verdienen."
Uiteindelijk heeft de jury de knoop doorgehakt ten gunste van Schaffer, die volgens de jury al tien jaar tot de sterkste Nederlandse dichters behoort. "In 'Kooi' is een dichter aan het woord die niet wegloopt voor confronterende vragen over zijn stiel; een dichter die zich durft af te vragen waarom je dat eigenlijk zou doen, dichten." Een fragment uit het juryrapport: "De mensen, die in Schaffers gedichten worden aangesproken, zijn niet aanwezig. Wel worden ze toegesproken, door een ik die gedicht voor gedicht hetzelfde probeert: contact tot stand brengen met de ander. Twijfel aan de mogelijkheid van echt contact loopt als een ontroerende rode draad door deze bundel heen en de zeldzame momenten waarop het contact daadwerkelijk tot stand lijkt te komen zijn van een verpletterende schoonheid."
U kon tot 11-04-2010 reageren op dit artikel.