Het Lichtpunt is de naam van een nieuw kerkgebouw nabij het zwembad, aan de noordoostkant van de Vijver, de waterplas in het Waterkwartier.
Het Lighthouse is de naam van een gebouw aan de westkant ervan; het heeft iets weg van een barak, maar is wel behoorlijk ruim. Is er een overeenkomst, behalve de namen? Jazeker, het zijn allebei christelijke instellingen. Het Lichtpunt werd vorig jaar januari in gebruik genomen door de leden van de gereformeerde kerk vrijgemaakt, het Lighthouse in 2000, toen het van start ging in wat tot dan de thuishaven van volksdansvereniging Dobro Dosli was. Maar in feite bestaat het Lighthouse al langer, want vóór die tijd zat het in de wijk Noordveen.
"Het is moeilijk te vinden, hè", zegt Hans van Noort, de man die het Lighthouse heeft opgezet. Gelijk heeft hij, het was even zoeken, hoewel Lighthouse letterlijk 'vuurtoren' betekent. Het officiële adres is Troelstralaan 45, terwijl het toch een heel eind van het winkelcentrum vandaan ligt, dat ophoudt bij nr. 43. "Er is allemaal nieuwbouw bijgekomen in het kader van de wijkontwikkeling", zegt Van Noort. "Eerst lag het hier braak. Vrachtwagens parkeerden er. Ik herinner me dat een jongen mij trots vertelde dat hij de banden van die auto's had lekgestoken..."
Waarmee Van Noort het meteen over de groep heeft waarvoor het Lighthouse is bedoeld. De kinderen en de jongeren die in de Staatsliedenbuurt en de omliggende buurten van het Waterkwartier wonen. Niet allemaal lieverdjes in deze 'sociaal-economisch zwakke wijk', zoals Van Noort hem omschrijft — die jongen die de banden had lekgestoken kreeg uiteraard te horen dat dat iets is waar je niet trots op moet zijn. Maar het is wel merendeels jeugd zoals die door de eeuwen heen altijd zijn jongzijn heeft gebotvierd. Het komt nog even te sprake: dat de term 'de jeugd van tegenwoordig' al door een Romeinse schrijver is gebezigd, twee millennia geleden.
Het mag dan wat verscholen in de wijk liggen, de doelgroep weet het Lighthouse prima te vinden. "Zo'n honderd kinderen in de basisschoolleeftijd zijn bij ons in beeld. En zo'n vijftig van tussen 12 en 19. Sommigen komen hier af en toe, de meesten vaker." Beroepskracht Plonie Pantjes: "En niet zelden met gerichte hulpvragen. In de trant van: help me op het rechte pad te blijven. Waarop wij dan soms vaststellen: probeer eerst maar eens op het rechte pad te kómen." Uiteenlopende activiteiten, een goede sfeer, een goed gesprek, daarvoor kan de jeugd van het Waterkwartier bij het Lighthouse aankloppen. De drie professionals, naast Van Noort en Pantjes ook nog Annelies Kornet, orthopedagoge van huis uit, hebben er aardig kijk op. Daarnaast zijn er een stuk of dertig vrijwilligers. Maar zodra blijkt dat er andere, urgentere hulp nodig is, verwijzen ze door naar officiële instanties.
"Voorop staat dat de kinderen en jongeren weten dát ze hier altijd terecht kunnen", zegt Van Noort. "Ik vind dat erg belangrijk. Je moet ze vooral niet buiten sluiten. Daar help je ze hoe dan ook niet mee."
Hij geeft een voorbeeld dat je ontroerend zou kunnen noemen. "Een jongen had hier de geluidsinstallatie gestolen. Overdag het raam op een kier gezet, gordijntjes ervoor zodat niemand het zag, en 's avonds teruggekeerd. We zijn erachter gekomen wie het geweest moest zijn en hebben de politie gewaarschuwd. Die heeft de jongen opgepakt en in de cel gezet. We hebben hem een tijdje niet gezien. Maar ja, zijn vrienden bleven komen en op een gegeven moment zat hij toch weer in het Lighthouse. Hij wist dat wij wisten wat hij gedaan had. Maar we hebben er nooit met hem over gesproken, waarom zouden we ook, de politie had haar werk gedaan. Hij had het er zelf pas veel later over. Hij zei: dat ik gewoon nog welkom was ondanks wat ik gedaan had, daar heb ik veel van geleerd. Ik ben er een beter mens van geworden."
Sorteer reacties
U kon tot 16-04-2010 reageren op dit artikel.