Annemarie Wering was nog niet eerder in Kenia, maar uiteraard heeft ze zich thuis, voorafgaand aan haar reis, grondig verdiept in haar tijdelijke werkomgeving. foto Zutphens Persbureau
Je kunt cynisch denken, dat het toch allemaal niets uithaalt. Al die tijd, geld en energie die je stopt in ontwikke- lingssamenwerking.
Je kunt ook vierkant weigeren zo fatalistisch te denken. Tot die laatste categorie hoort Annemarie Wering (31), die als docent aardrijkskunde en geschiedenis haar zesde schooljaar ingaat op het Baudartius College Zutphen. Reden waarom ze in haar vakantie de koffers heeft gepakt om een paar weken in Kenia aan de slag te gaan. Niet omdat ze workaholic is, maar omdat ze houdt van haar vak. Vandaag is haar eerste werkdag. Als werelddocent in Kenia, deeluitmakend van een groep van de stichting Edukans. Een organisatie die zich richt op de onderwijskwaliteit in ontwikkelingslanden. Dat Edukans haar de kans biedt, ziet ze veel meer als een lot uit de loterij, vertelt Wering een paar dagen voor haar vertrek. "Ik denk al heel lang na over vrijwilligerswerk in Afrika en nu kan ik eindelijk een stap zetten." De delegatie (elf onderwijsmensen en drie begeleiders) strijkt de eerste week neer bij collega's in Eldoret, in relatief verstedelijkt gebied in de Rift Valley. De tweede week verkast het onderwijsteam naar een groep Masaï. De zondag tussen de twee bezoeken in gaat de groep op safari, toch een beetje vakantie. Wering bekijkt haar missie nuchter. "Natuurlijk is het niet de bedoeling, dat wij wel eens even zullen gaan vertellen hoe het allemaal beter kan met het onderwijs in Afrika. We gaan methodes uitwisselen en kijken waar we van elkaar kunnen leren. De omstandigheden zijn natuurlijk niet met elkaar te vergelijken. Ik ben gewend met een beamer te werken, maar als die er niet is? In die zin ga ik mezelf tegenkomen. Wat blijft er van mijn docentschap over als allerlei randvoorwaarden er niet zijn?"
Wering weet dat bij de Masaï met name het grote cultuurverschil een stempel zal drukken op de uitwisseling. "De leiders daar zijn huiverig kinderen naar school te sturen. Ze zijn bang hun macht te verliezen en ze vrezen een aantasting van hun cultuur. Edukans heeft daarom naast het standaardmateriaal speciaal voor de Masaï ook methodes ontwikkeld, die specifiek aansluiten op hun cultuur. Om op die manier de leiders mee te krijgen. Als zij de kinderen naar school sturen, dan gaan ze ook."
Haar reis naar Kenia heeft een tweeledig doel voor de Zutphense. Ze wil het onderwijs in Kenia een steun in de rug geven en daarna wil ze met haar opgedane ervaring in Nederland een stuk bewustwording op gang brengen. "Ik vind het belangrijk dat leerlingen ook kennismaken met een wereld die de hunne niet is. Het is zo makkelijk je eigen ding te doen en het daar bij te laten. Maar ik vind dat je op de wereld allemaal je eigen verantwoordelijkheid hebt. Dat je - hoe gering dat soms ook is - wel degelijk invloed kunt hebben. Puttend uit de ervaringen die ik in Kenia doe hoop ik mensen te enthousiasmeren."
Want aandacht voor onderwijs in een land als Kenia is hard nodig, benadrukt Wering. "Een kwart van de kinderen gaat er niet naar school. Bij de wet is wel geregeld dat het onderwijs er gratis is, maar als er geen geld is, dan houdt alles op." Een wereldverbeteraar voelt Wering zich bepaald niet, een klein beetje idealistisch wel. "Maar ik vertrek niet met al te hoge verwachtingen. Ik ga voor mijn vak, want dat is echt het leukste beroep dat er is." Annemarie Wering gaat dagelijks haar belevenissen bijhouden in een logboek. Online te zien op: www.edukans.nl
U kon tot 25-08-2010 reageren op dit artikel.