Een workshop 'verhalen schrijven' onder leiding van Mirjam Smitt (tweede van rechts) op Wereldverteldag in de koffieruimte van Museumboerderij Boer Kip. foto Zutphens Persbureau
Het verhaal, de verteller en de plek bepaalden zondagmiddag de sfeer van de tweede editie van Wereldverteldag in Zutphen.
De plek was Museumboerderij Boer Kip, de verhalen waren gaaf en spannend en een keur van vertellers liet horen uit het goede verhalende hout te zijn gesneden. Het zonovergoten erf van de 'Heuvense hoeve' aan de Oude Touwbaan was de plek waar alles zich afspeelde. Vier verhalenvertellers, elk in hun eigen stijl, voerden hun gehoor op verschillende plekken mee in de fantasiewereld van het verhaal. Rond één uur was het vertelspektakel al in volle gang.
In de videozaal bouwde meesterverteller Gery Groot Zwaaftink met zijn fluwelen stemgeluid de spanning langzaam en grootogig op. Op de deel luisterde gelijktijdig een met ouders gelardeerde kinderschaar, tussen de potten en pannen, ademloos naar Ron Vernout, die Beer, Vos en Konijn met honing en de zoemende Bij ten tonele voerde. Buiten brachten musetteklanken de bezoekers in de geest naar Parijs, maar ook het Zutphense Place Pigalle bleek niet te versmaden.
Op het boerenterras liet men zich de door Corinne Buitink en haar dochter gebakken taartjes goed smaken en de vers gezette koffie ging van hand tot hand. Handenklappend nodigde Jan Alfrink de liefhebbers naar de videoruimte, waar iedereen aan zijn lippen hing bij het verhaal van Olde Minne, die Gait met een kruiwagen goud probeerde te verleiden, maar van een koude kermis thuis kwam.
Ondertussen was in de koffieruimte de eerste workshop 'verhalen schrijven' van start gegaan. Onder leiding van Mirjam Smitt probeerden zes meisjes en een moeder te beschrijven waardoor het leven van boer Haan plotseling veranderde. Roos maakte er een biografie van waarin zij Rozine was en haar vriendin Sacha in een diepe put terechtkwam. Smitt porde de fantasie op met stimulerende suggesties van schaatsende kippen en kakelaars in de put.
De volgende sessie was voor Eugène Ligtvoet die zijn toehoorders meevoerde naar een weeshuis, waar zuster Mathilde een streng regime voerde en Emma ontvoerd werd. Interactie met zijn gehoor bereikte hij op natuurlijke wijze toen hij als veldwachter Merks streng de zaal ondervroeg.
De afsluiting was voor stadsdichter Erika Mannink met haar 'watergedicht' van negen strofen, waarvan de eerste luidt: 'Verhalen hebben gestroomd/verhalen hebben gekabbeld/soms kwamen ze pas na lang wachten/door kieren van stille gedachten/ gefluisterd, verteld of gebabbeld/de Wereldverteldag was groots/in zijn kleinheid, in al zijn manieren/hij stuwde ons voort met de golven/heeft ons onder het water bedolven/liet ons drijven op stille rivieren'.
Zie voor complete gedicht van Erika Mannink: www.destentor.nl
U kon tot 19-04-2011 reageren op dit artikel.