Ian Hodgetts en Jacqueline Bakker met de Landrover waarmee ze in twee jaar tijd bijna 80.000 kilometer aflegden over het Europese en Afrikaanse continent. De reis voerde hen langs het uiterste puntje van Zuid-Afrika en het noordelijkste stukje van Europa. De auto houden ze nog wel een tijdje. "Er is in Nederland en de rest van Europa ook nog heel veel te zien." foto Jan Houwers
Eén van de hoogtepunten van de reis die Ian Hodgetts en Jacqueline Bakker maakten was de rit door Saoedi Arabië. "Normaal voor toeristen niet toegankelijk, maar wij waren er vrij." foto Ian Hodgetts
WARNSVELD - Ze hebben een kleine 80.000 kilometer gereisd en daar twee jaar over gedaan, maar de droomplek waar ze de rest van hun leven hadden willen blijven zijn Ian Hodgetts (44) en Jacqueline Bakker (42) niet tegengekomen. " We zijn wel op plekken geweest waar we het heel erg naar onze zin hadden, maar het gekriebel kwam toch altijd weer boven."
Ze zijn inmiddels dan ook weer terug in Nederland, terug bij hun familie en
vrienden. "Het is heerlijk weer gewoon Nederlands te kunnen praten en
direct begrepen te worden." Twee jaar geleden verkocht het stel zijn
woning in Zutphen en zegden ze hun baan op. Ze namen afscheid van iedereen
die ze kenden en vertrokken in een Landrover vanuit het Gelderse Laren om
het Afrikaanse continent rond te reizen; daarna zouden ze wel verder zien.
Het werd uiteindelijk een reis via het uiterste puntje van Zuid-Afrika naar
het noordelijkste stukje van het Europese continent, van Zuid- naar
Noordkaap. Sinds een paar weken zijn ze weer terug in Nederland.
Of ze al weer een beetje zijn geaard, luidt de eerste vraag. "Dat gaat
ons beter af dan we van tevoren hadden verwacht", zegt Jacqueline, die
met Ian tijdelijk in een vakantiewoning in Warnsveld is neergestreken. "
We wachten eigenlijk nog op de terugslag." Beiden zijn inmiddels ook
weer aan het werk, min of meer in hun oude baan; Ian als
reïntegratieconsulent bij het werkvoorzieningsschap Felua in Apeldoorn,
Jacqueline als activiteitenbegeleidster bij Hanzeborg, een instelling voor
gehandicapten in Zutphen. "Wennen gaat eigenlijk heel snel, wat we niet
hadden verwacht en waarvan iedereen zei dat het wel eens moeilijk zou kunnen
zijn. Waar we allebei nog wel moeite mee hebben is gewekt te worden door de
wekker. Tijdens de reis ging opstaan vanzelf." Wat hen bij terugkomst
wel is tegengevallen is dat ze geen eigen plek hadden om naar terug te gaan.
"We verlangen naar een huis met onze eigen spullen, die nu her en der
staan opgeslagen of zijn uitgeleend. Dat hadden we ons van tevoren niet zo
gerealiseerd." Ze zijn niet van plan nog eens zo'n reis te maken. "
Nu is het zoeken van een huis ons nieuwste avontuur. Dat is ook wel weer
spannend."
Na een jaar van voorbereiding vertrokken de twee
kaapreizigers twee jaar geleden voor een reis die hen in eerste instantie
naar Afrika zou leiden. "Maar als we hèt in Toldijk hadden gevonden
waren we daar gebleven." Ze vonden het echter niet in Toldijk, noch
ergens in Afrika of Europa. En zo werd elke dag het begin van een nieuwe
reis. "Niks stond vast. In het begin was het wel moeilijk je te
realiseren dat je alle tijd had maar het onthaasten kwam gaandeweg. Soms
reden we een paar uur per dag, soms weken achter elkaar. En soms moesten we
wachten op een visum en bleven we ergens wat langer."
Wat de
reis hen vooral heeft gebracht is een positiever beeld van de wereld. "
We kregen overal te maken met een geweldige gastvrijheid, van het kleinste
gat in Angola tot in de steden van Oost-Europa. We waren echt verbaasd dat
er nog zo veel goede mensen op de wereldbol rondlopen." De ondervonden
gastvrijheid zien ze dan ook als de rode draad door hun reisavontuur.
Noemenswaardige tegenslagen hebben ze niet gehad, of het moet zijn dat de auto
vanuit Zuid-Spanje terug moest naar Nederland om er een nieuwe motor ingezet
te krijgen. Of de keer dat Ian malaria kreeg in combinatie met een
longontsteking en in een ziekenhuis belandde. "Het was echt
kantje-boord." Bang voor hun leven zijn ze verder eigenlijk niet
geweest, zelfs niet toen ze in Congo-Brazzaville tussen rebellen terecht
kwamen. "Je staat er op zo'n moment niet bij stil hoe gevaarlijk het
had kunnen zijn, dat realiseer je je pas achteraf." Wat ze een volgende
keer anders zouden doen: "We zouden minder troep meenemen, minder
kleding en voedsel. Je bent altijd bang tekort te komen maar dat viel heel
erg mee. Je kunt ook heel goed leven met weinig."






Sorteer reacties
















U kon tot 26-09-2008 reageren op dit artikel.