Auteur: door Jelle Boonstra |
zaterdag 11 februari 2012 | 13:32 | Laatst bijgewerkt op:
zaterdag 11 februari 2012 | 13:40
Roel Dekker, coördinator, in de zelfbedachte ambulancekar, waar ze trots op zijn in Dwarsgracht, de eersten ter wereld, en zelf gemaakt! Henk Jan Otter zit aan het stuur en haalt er gemakkelijk 50 mee. foto Tom van Dijke
DWARSGRACHT - Dwarsgracht is een Giethoorn in het klein:60 huizen in totaal. Maar wie inzoomt op deze stip op de kaart ziet opeens ook het grote totaal.
Net als bij de Elfstedentocht floreert het bij IJsclub Ons Genoegen uit 1927 bij de gratie van vrijwilligers. Niet een paar, maar een heleboel. En Dwarsgracht is beslist bijzonder. Vandaag, op deze Dwarsgrachtiger Natuurtocht, staan vijftig dorpelingen langs de route, overrompelend veel in zo'n gehuchtje. Ze bemannen de stempelposten en besneeuwde velden om automobilisten de parkeerweides te wijzen, vegen de baan en pikken gewonden van het ijs. Dan hoeft niemand ze te vragen, dat doen ze graag en uit zichzelf, zegt ijssecretaris Roel Dekker in café-restaurant De Otterskooi. Hij is vandaag coördinator en zijn mobiel twinkeleert dat het een lieve lust heeft. Zonder ijs kun je 's winters een kanon afschieten in het restaurant, nu staan ze hier in een lang lint te wachten voor de inschrijving: in de trommeltjes hoopt de stapel tientjes en twintigjes zich op. Niemand in de Otterskooi vindt het een punt, dat sommigen de schaatsen alvast onder hebben, bij schade worden er wel wat nieuwe Heugafelt-tegels gelegd. Uit zichzelf begonnen de bewoners vorige week met sneeuwschuiven, toen het zo hard begon te sneeuwen. Zoals ze in de stad hun eigen stoepje vegen, hebben ze hier hun ijs geveegd. "Op zulke momenten willen ze hierDwarsgracht op z'n best presenteren", zegt Dekker. Noem het maar trots, noem het maar chauvenisme - en al werken alle ijsclubs gebroederlijk samen, zoals zondag bij de Holland Venetië Tocht - het is ook leuk om grote broer Giethoorn even te laten zien hoe gemakkelijk ze vrijwilligers op de been krijgt voor een tocht met 10.000 schaatsfreaks. Dekker was ooit algemeen directeur van een softwarebedrijf. Van alle continenten moesten ze hem rapport uitbrengen, hij zat altijd in Amerika en India en renteniert nou zo'n beetje. Hij geniet van alle ijspret. Een makkie na het bedrijfsleven?Wacht even: we doen met z'n allen hè? Die vrijwilligerspassie is best te verklaren, "Dwarsgracht was vroeger op zichzelf aangewezen, samen moest je het doen. Het verklaart ook dat er een toneelclub is, een dorpsvereniging, het Laplanders Mannenkoor plus de gondelvaartvereniging - en iedereen is bijna overal lid van".
Wietschke Petter woont op Dwarsgracht nummer 21, ze bemant met Gea Kanis de stempelpost. "Iedereen is in een opperbeste stemming, zodra er ijs ligt is iedereen vriendelijk, op de snelweg is dat weer weg". Als er veel tegelijk zijn, staan ze zonder morren in de rij en Gea en Wietschke stempelen en stempelen maar. "Dit is voor ons nou de saamhorigheid, met z'n allen als dorp wat doen". Ze hebben exclusieve ijsmutsen op hun hoofd, met de tekst 'Dwarsgracht', die de club liet maken. "Naar voorbeeld van gebreide mutsen met tekst, die een inwoonster er vanuit de breimachine achter elkaar uitspuwde om de kas weer vol te krijgen in twaalf ijsloze winters." Inmiddels is de kaspositie gezond na drie winters in successie. "Moet ook, je hebt een buffer nodig voor als er weer lang geen winter is". De apparatuur fonkelt van nieuwigheid; sneeuwschuivers, de baanveegrollen en ambulancekarren, die aan de (gehuurde) Quads met hun vier wielen gekoppeld kunnen worden. "Die hebben we niet zelf gekocht, stel je voor dat ze twaalf jaar stil staan", zegtDekker. Henk Jan Otter (hij woont op nummer 42) rijdt op zo'n Quad met een rijdende brancard erachter. Het zijn de eersten ter wereld, zelf bedacht! Een dorpsgenoot met een constructiebedrijfje zette er drie in elkaar. Ze hebben er al aardig wat gestrande schaatsers mee opgehaald. "Je kunt er veertig, vijftig kilometer aan snelheid mee halen". En remmen dan? Gewoon naast de kant, in de sneeuw. Het lijkt allemaal luxe, maar dat is het niet, de eisen van gemeente worden steeds hoger, voor alles is een rampenplan. Zelfs de verkeersregelaars moeten allemaal op cursus, voordat ze een dag aan het hek kunnen kleumen. Ze hebben het er graag voor over. Niet stiekem aan de Bols of de Sonnema toch? Nee, zegt de algemeen secretaris streng:"Nu nog niet, straks in overvloed." Als iedereen z'n herdenkingskruisje heeft afgehaald.
U kon tot 12-03-2012 reageren op dit artikel.