Een diploma Bachelor of Journalism op de Christelijke Hogeschool Windesheim. Foto: Jan Borgert
ZWOLLE - "We hebben besloten je een 8 te geven. Je hebt een mooi onderzoek gedaan, met een heel eigen methode die je consequent hebt gevolgd.
Goed bedacht, die 'empirische blokkade'. Wil je hier even je handtekening zetten?"Bijna een jaar later gaat mijn mobieltje. Mijn hartslag slaat een roffeltoon aan in mijn hoofd. Een ervaren telefoonstem neemt alle tijd om me omstandig op de hoogte te stellen van alles wat ik als verslaggever al weken geleden wist. Dan neemt het gesprek plotseling toch een pijnlijk onverwachte wending. "Ik heb hier uw uitslag voor me. Het resultaat van uw eindonderzoek is onvoldoende en het resultaat van uw stageverslag is ook onvoldoende." Goed om te weten, zulke dingen. Werktuiglijk hoor ik de man aan. "Tja, dit moet erg vervelend voor je zijn. Wil je hier nog met iemand over praten? Dat kan hoor, binnen nu en veertien dagen word je teruggebeld." Nou, dat was dat. Ik staar zwijgend voor me uit. Het zal allemaal wel. Ze zullen wel heel streng zijn geweest dan. Zolang mijn klasgenoten met me meegaan de schoolbanken in, is er niet veel aan de hand. We zitten vast allemaal in hetzelfde schuitje. Wel raar van die 8, maar ach, eens kijken wie ik straks allemaal terug zal zien op school. De achteloos opgelezen boodschap aan de telefoon dreunt na in mijn hoofd en begint nu steeds meer als werkelijkheid te klinken. Eenmaal op Twitter blijkt van gedeelde smart bar weinig sprake. "Mensen, is er überhaupt iemand die het niet gehaald heeft?", grapt iemand. Ik bijt op mijn lip en denk terug aan een jaar geleden, toen ik vol overtuiging mijn hele voorjaarsvakantie wijdde aan de taalkundige kwaliteit van journalistieke teksten. Ik heb de afgelopen vier jaar alles gegeven, maar nu sta ik weer met lege handen. Of je moet dat dubieuze diploma nog meetellen dat me afgelopen zomer nog zo welgemeend werd overhandigd. Af en toe worden de verbijstering en het verdriet even verlicht door eerlijke woede. Het kan niet, het bestaat niet, het mag niet zo zijn dat klinkende cijfers met één telefoontje tot onwaardige onvoldoendes worden gedegradeerd. Inmiddels dringen de vertwijfelde gedachten zich in verstikkend tempo aan mij op. Ik heb wel duizend vragen, maar vind geen enkel antwoord. De telefoon zwijgt waarschijnlijk nog veertien lange dagen. Het enige lichtpuntje is een reactie van de NOS, die mij graag in de uitzending wil hebben. Ik ben blijkbaar toch een uitzondering. Maar wel op de verkeerde manier.
Sorteer reacties
U kon tot 23-03-2012 reageren op dit artikel.