En de winnaar is:...het cabaretgezelschap Mier. Foto Freddy Schinkel
ZWOLLE - “Waarom moet je als cabaretier overal tegenaan schoppen. Waarom zou je naar Freek gaan, als je ook naar de Lama's kunt”, vraagt de laconieke cabaretière Selie-Anne van der Veer zich af. Het twaalfde Deltion Cabaret Festival is afgeladen vol; het is weer drukker dan vorig jaar.
Zeker 1100 mensen kwamen afgelopen zaterdagavond naar de Nieuwe Buitensocieteit in Zwolle waar tien onbekende cabaretacts dingen naar de bronzen publiekstrofee, de Ovatie. Van der Veer zet aardige kanttekeningen bij zichzelf en de andere deelnemers. Zij citeert uit een dagbladrecensie: “Festivals zijn goed voor matig getalenteerden die aandacht nodig hebben.”
De stoere en charmante Friezin voegt daar zelf aan toe: “Natuurlijk is dat zo. Maar ík doe het voor het geld.” Zij is een opvallende performer en lekkere rapper maar haar anekdotes en teksten zijn nog lang niet overtuigend. De eerste prijs ter waarde van duizend euro gaat niet naar haar, maar zoals verwacht naar Mier, improvisatiecabaret uit Rotterdam. Hun Lama-achtige en interactieve optreden is het meest sprankelend, professioneel en authentiek. Het jurerend publiek beperkt zich tot superlatieven als “kramp in de kaken”, “simpelweg geweldig” en “uniek”.
De jongens van Mier snappen dat zij vergeleken worden met de Lama's maar zien zelf liever de verschillen. “Wat wij doen is echte theatersport waarbij je dankzij elkaar én het publiek naar een hoogtepunt werkt. We doen dit bovendien langer dan de Lama's; wij werken ruim elf jaar samen.”
Twee maal won Mier het Nederlands Kampioenschap Theatersport. “De grote landelijke cabaretfestivals willen ons helaas niet hebben, want het is geen kleinkunst vindt men. Deze publieksprijs is daarom zeer welkom”, vertelt Michel Verheijden terwijl zijn kompaan Erik Kuperus zich uitrekt en de felicitaties in ontvangst neemt.
Tweede wordt het energieke duo Brukx en Kempen dat in een broeierige te kleine ruimte, eveneens het publiek direct op de huid zit. De toeschouwer zit rianter in het rode pluche van de grote zaal waar de vier expressieve mannen van De Noot het publiek behoorlijk in beweging krijgen.
Deze pure amusementsgroep bestaat uit ervaren entertainers maar hun werkwijze is te gemakzuchtig: matige teksten op bestaande meezingers. Boven in de foyer weet de enige Vlaming in het gezelschap, Jo de Rijck, nauwelijks te imponeren. Hij krijgt het tamme publiek niet warm met zijn kinderlijke Samson en Gert-verhaaltjes.
De Zwolse Nynke is nog wel noemenswaardig. Een typisch geval apart. De hoogblonde en loensende fitnessinstructrice wekt bovenal verbazing. De een vindt dat zij “tegen zichzelf beschermd moet worden”, een ander noemt het een “genante vertoning”. Maar voor de 36-jarige Nynke in haar strakke roze glittershirtje is het allemaal niet zo verheffend. Doodkalm zit zij op een stoel en ventileert onafgebroken boude uitspraken over dikke vrouwen, bebloede tampons en haar prikkelbare darmsyndroom. Dat de toeschouwer nauwelijks lacht brengt haar niet uit het evenwicht. “Het blijft Zwolle hè, een kapotmoeilijke stad. Ik kom zelf uit Friesland; men zegt dat de Friezen stug zijn. Nee, dan de Overijsselaar, die is pas temperamentvol.”
