Als een onaantastbaar symbool staat haar gebalde vuist in de lucht.
Een keer of vijf toch zeker. Op die momenten knettert het heilig vuur. Zoals na haar strijdbare vertolking van een lied van Johannes Kerkorrel. De passie spat van het woord Afrika, haar hart geklemd in die fiere rechtervuist, twee ogen die wijdopen rechtvaardigheid eisen. Amanda (Amandla!) Strydom - zelfs haar naam is van graniet.Als haar vuist ontspant en haar blik verzacht, herinnert ze aan de dood van Kerkorrel en zingt ze voor hem 'Ek Het Gedroom'. Liefdevol spreekt ze hem toe: '...en ek weet dat jy moes terugkeer na die ander kant / waar jy altyd jonk en vry sal wees en die lewe jou niet brand...'.
Amanda Strydom - van haar kaliber zijn er niet zoveel. Zangeres, actrice, cabaretière, beroemd in Zuid-Afrika en dankzij Stef Bos nu ook in Nederland te zien en te horen.
Met een overrompelende veelzijdigheid, schijnbaar moeiteloos schakelend van een passie gelijk aan Brel, naar de dromen van Stef Bos of een intimiteit die gloeit als de kus van je lief. Luister naar hartversterkers als 'Vrou By Die Spieël' of 'My Kamer', laat je meevoeren naar haar wereld van rechtvaardigheid en verwonder je over de poëzie onder in haar whiskeyglas. Ze geeft haar eigen stem aan Under African Skies van Paul Simon, zingt samen met Janine Neethling een hilarische Zuid-Afrikaanse smartlap uit de jaren veertig en gaat als een rockdiva tekeer in 'Hoor Hoe Brom Die Wind'.
Strydom verstaat de kunst om het beeldende karakter van het Afrikaans te benadrukken, met een zakdoek nat met oud verdriet, of een dagboek vol zelfverwijt. Zij is een persoonlijkheid die wat te zeggen heeft en dat nú doet omdat het morgen misschien niet meer kan.
Met een stem die even overtuigend fluistert als tot de orde roept. Haar credo, zegt ze, is eenvoudig 'Ik Zal Staan'. En dat doet ze, soms wenend, soms met gebalde vuist.
U kon tot 10-03-2008 reageren op dit artikel.