Toen ik op een prachtige vakantiedag in het uiterste zuiden van Beieren bij een meertje aan de voet van een bergmassief kwam, kreeg ik zin om even lekker te zonnebaden.
Zie ook:
Ik overwon mijn ergernis en nam aan het water plaats op mijn handdoek, mijn scheenbeen met psoriasisplekken heerlijk aan de zon blootstellend, precies zoals de dokter had voorgeschreven. Niemand nam er aanstoot aan.
Wanneer is iets afschuwwekkend? Bij het Hanzebad kunnen dikke mensen niet door de beugel, lees ik hiernaast. Als je zulke normen hanteert is het niet zo vreemd dat je de burqini niet verdraagt. Als een moslima meent dat ze alleen in zo'n badpak te water kan, wat zou er dan op tegen zijn.
Zelf heb ik ook bedenkingen bij zulke kleding, maar om een heel andere reden.
Stel je een wereld zonder moslimmannen voor. Zouden moslimvrouwen dan bedacht hebben dat het prettig is om zo te zwemmen? Of in een burka rond te lopen? Vast niet.
Zulke kleding moet voorkomen dat de mannetjes te opgewonden raken. Nu, dat lijkt me een probleem van het mannetje zelf. Maar het is de vrouw die boet.
De hypocrisie is dat in de westerse cultuur hetzelfde geldt, maar dan omgekeerd. Omdat het westerse mannetje voortdurend opgewonden wil raken, moeten vrouwen zo bloot mogelijk. Als er geen mannen waren, zouden vrouwen dan de onpraktische string bedacht hebben - of dat het prettig is om in een halfblote kont rond te lopen zodat-ie zichtbaar is?
Naast de vrouw met blote rug en zo diep mogelijk decolleté hult de stijve man zich in pak met das. De vrouw beachvolleybalt in zo kleine mogelijke bikini, de man in shirt en een zwembroek die de naam 'short' niet meer verdient.
Nog even en de burqini valt naast de mannenbadmode niet eens meer op. Het Hanzebad kan er maar beter aan wennen.
U kon tot 24-03-2008 reageren op dit artikel.