Een bord met 361 vakjes, zwarte en witte steentjes en een vrijwel oneindig aantal mogelijkheden: wie zich overgeeft aan go geeft zich ook een beetje over aan filosofie. In Zwolle is café De Singel wekelijks het toneel van de wondere wereld van elegant landjepik. foto Frans Paalman
Go, het van oorsprong Chinese bordspel kent meer combinaties dan het
universum elementaire deeltjes. Een handvol programmeurs en onderzoekers die
wekelijks in café de Singel deze vorm van intellectueel imperialisme
bedrijft, is bereid tot een zeldzaam inkijkje in de wondere wereld van
elegant landjepik.
"Als er op een andere planeet leven
bestaat, wordt daar waarschijnlijk ook go gespeeld", stelt Martin
Veldhuis (44), van beroep administratief medewerker, in zijn vrije tijd één
van de weinige actieve go-spelers in Zwolle. Het drieste begin van een avond
vol gevleugelde uitspraken over een spel dat in Nederland maar moeizaam van
de grond komt.
Het ruim vierduizend jaar oude bordspel rondom logica en intuïtie kent sinds vijf jaar in Zwolle een vaste groep spelers, verenigd in een tot nog toe naamloze go-club. Letters spelen in de lange geschiedenis van het - in China weiqi genoemde - tijdverdrijf een bijrol; zwarte en witte stenen een tamelijk wiskundige hoofdrol.
Op 361 vakjes spelen zich elke woensdag veldslagen af waarbij (in
strategisch opzicht) Waterloo ernstig verbleekt. De reden hiervoor hangt
samen met het krankzinnige aantal mogelijkheden op het go-bord. Dat zijn er
361 tot de macht faculteit; wat wil zeggen 361 maal 360 maal 359... tot aan
nul. Saillant verschil met de neergang van Napoleon: go voltrekt zich onder
het genot van een koud biertje en de deelnemers kunnen het doorgaans nog
navertellen.
Dat geldt niet voor Mark Margolis, de go-spelende
nestor van de Brooklyn Go Club die om het leven komt in de film Pi (1998),
het sterk op wiskunde gestoelde debuut van regisseur Darren Aronofsky. Eén
van de weinige films waarin het go-spel een prominente rol vervult. "Je
moet wel een beetje wiskundig aangelegd zijn", bekent Paul admiraal
(38), die het spel vijf jaar geleden in Zwolle introduceerde.
Toen woonde hij nog in Assendorp, nu komt hij wekelijks vanuit Steenwijk. Admiraal is niet de enige. Heerenveen, Havelte, Dronten: het behoort allemaal tot de demografische bagage van het go-genootschap. Pauls opponent Martin doet intussen een verwoede poging het één en ander uit te leggen. "Het is de bedoeling dat je terrein verovert door je vijand in te sluiten.
De regels zijn simpel. Je mag de stenen in het begin overal neerleggen maar je moet altijd twee ogen (vrijheden) overhouden. Het is best een filosofisch spelletje." Volgens het op bètagebied zwaar beladen zestal bovendien veel gracieuzer dan schaken. Hans van Oud, overdag researchmanager, 's avonds nestor à la Mark Margolis, legt uit. "Bij schaken begin je met een gevuld bord en moet je elkaar doodmaken. De go-speler begint met een leeg bord en probeert de ander in te sluiten. Dat is toch veel eleganter?"
Sorteer reacties
U kon tot 02-05-2008 reageren op dit artikel.