Zoals een moeras centimeter voor centimeter je lijf kan verslinden, zo kan verdriet tergend langzaam maar o zo secuur je hart omknellen.
In de warmte van Mali lijkt hartzeer zich helemaal in een slakkengangetje te manifesteren. Luister naar het luie ritme van Boubacar Traoré's gitaar, negeer even het irritante getik van Madieye Niang op zijn kalebas, verlies je in de grommende mondharmonica van Vincent Bucher en probeer in de zang van de oude Bou-bacar te achterhalen welke liefde hij onderweg is verloren. Dat laatste valt nog niet mee, want de communicatie van de zanger met het publiek beperkt zich tot een enthousiast 'bonsoir' aan het begin en een gemompeld 'merci' aan het eind. Maar tussendoor broeit er van alles. Dit is zo'n concert dat je over je heen moet laten komen. Je moet je willen wentelen in de zuigende modder die wel blues wordt genoemd en voor lief nemen dat het monotoon kan worden. Het kan soms zelfs even saai zijn, je krijgt zeg maar de gelegenheid even weg te dromen. De kracht van Traoré is dat hij je altijd wel weer bij de les houdt. En dan niet met hartverscheurende kreten maar juist op de momenten waarop hij bijna fluisterend zijn pijn onder woorden brengt. Boubacar Traoré gaat al heel lang mee en kreeg een gezicht door het boek Mali Bleus van Lieve Joris en door de daarop gebaseerde documentaire. Kenmerkend is de eenvoud van zijn liedjes. Zijn gitaarspel is live een beetje onbehouwen vergeleken met de parelende techniek die hij op rustiger momenten in huis heeft. Maar dat is altijd nog beter dan het aandeel van Niang; zelden een Afrikaanse percussionist zo fantasieloos horen trommelen. Nee, dan Vincent Bucher! Af en toe misschien wat dominant, maar een onvoorstelbare virtuoos op de mondharmonica. Soepel als 'Toots' maar dan met ballen. Toch is anderhalf uur Malinese blues genoeg, vooral omdat het instrumentarium van het drietal bescheiden is en het verdriet daarom deze avond weinig kleuren krijgt.
U kon tot 17-04-2010 reageren op dit artikel.