RECENSIE - Champagne spuit over de hoofden van het stampvolle Hedon. Alsof Sticks zojuist de Grote Prijs van Monaco heeft gewonnen. Niet vaak wordt de release van een album zo uitbundig gevierd. Maar de rapper van de Fakkelbrigade heeft er alle reden toe. Met zijn derde soloplaat Alledaagse Waanzin heeft Sticks een prestatie van formaat geleverd.
Toch betekent dat niet dat ie daarmee de gedroomde solist is. Integendeel. Want hoe fraai de samenwerking met beatmaker A.R.T. op Alledaagse Waanzin ook uitpakt, Sticks kan op het podium de kar in zijn eentje niet trekken. Daarvoor klinken zijn raps net iets te eentonig en missen ze de soepele flow, die Fakkelbrigadiers Rico en Typhoon wel op de tong hebben liggen.
Het is dan ook niet vreemd dat na vijf nummers de hereniging Fakkelbrigade alweer een feit is. Risico Van Het Vak krijgt ondersteuning van Rico, Niets Voor Lief van James en Te Snel van Typhoon. En dan blijkt maar weer dat naast zo’n natuurtalent als Typhoon de onderkoelde Sticks toch wat bleek afsteekt.
Maar muzikaal zit het wel snor op Alledaagse Waanzin. Sticks en A.R.T. gaan daarop terug naar de essentie van de hiphop: een minimale melodielijn op een stevige en vernuftige beat. Zoals het stoer swingende Blokkades en het niet op deze releaseparty vertolkte Constructief. De vet groovende baslijn van Andere Fase verleidt Sticks zelfs tot een mini-moonwalk.
Het zijn allemaal uitstekende tracks, maar in de Zwolse poptempel wordt de stemming pas euforisch als de Fakkelbrigade losgaat op Colucci. En natuurlijk als de Opgezwolle-klassiekers Hoedenplank en Verre Oosten worden ingezet. Sticks sologang is dan even een bijzaak.
Sorteer reacties
U kon tot 20-07-2010 reageren op dit artikel.