article
1.6206730
Renate Wennemars is columniste van De Stentor. Vandaag schrijft ze over haar vakantie in Frankrijk.
Column Renate Wennemars | De klap
Renate Wennemars is columniste van De Stentor. Vandaag schrijft ze over haar vakantie in Frankrijk.
http://www.destentor.nl/regio/zwolle/column-renate-wennemars-de-klap-1.6206730
2016-07-20T09:27:00+0000
http://www.destentor.nl/polopoly_fs/1.6096579.1465554488!image/image-6096579.jpg
Column,Renate Wennemars,columns
Zwolle
Home / Regio / Zwolle / Column Renate Wennemars | De klap

Column Renate Wennemars | De klap

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Renate Wennemars
    Renate Wennemars is columniste van De Stentor. Vandaag schrijft ze over haar vakantie in Frankrijk.
    Dus riep ik STOP!, met de bedoeling dat we even een nieuwe start zouden maken.

    Het gebeurde op een landweggetje. We waren net vertrokken van onze Franse vakantiebestemming en op weg naar Italië. Om zeven uur opgestaan en gehaast de auto ingepakt. Vloekend had Erben de laatste grote tas erin gepropt. En of ik volgende keer niet ons hele huishouden wilde meenemen... Het was al warm buiten. Er stond zweet op zijn voorhoofd. De jongens hadden net ruzie gemaakt over de vraag wie er op welke plek in de auto mocht zitten. Ook na vertrek lieten ze het onderwerp niet liggen. Ik had me pisnijdig omgedraaid. "Gaan we zó acht uur in de auto zitten?!" Italië leek heel ver weg. Na 500 meter rijden ontstond er wat gedoe over een kussen achterin. Maar het MOEST een leuke rit worden, het was tenslotte vakantie..... Dus riep ik STOP!, met de bedoeling dat we even een nieuwe start zouden maken. Erben remde.

    Die Fransman moet best hard hebben gereden. Of heel dicht op ons hebben gezeten. Zijn auto was total loss. Heel de voorkant lag verspreid over de weg. Onze achterruit was aan diggelen en er zaten scheuren in de achterklep. De klap was opgevangen door het fietsenrek. Daar stonden drie racefietsen op. De vierde fiets lag achterin. De enige fiets die het overleefd heeft. De Fransman stond al naast zijn auto toen wij uit de onze stapten. Zijn handen wanhopig op zijn hoofd. Onze jongens zaten verdwaasd achterin.

    Ik voelde me vreselijk. Maar iedereen was ongedeerd. De Fransman ook gelukkig. Ik probeerde met hem te praten. Maar mijn Frans was niet toereikend. Bellen. Schadeformulier zoeken. Kom je er achter dat je elk jaar zonder nadenken lidmaatschap van de ANWB betaalt, terwijl je geen buitenlanddekking hebt. Dus nee, ze konden niks voor ons betekenen. De verzekeraars daarentegen waren één en al vriendelijke hulpvaardigheid. Sleepdienst en Carglass stonden al in de startblokken. Een koerier werd op pad gestuurd om onze verfrommelde fietsen op te halen. De auto kon nog rijden en we wilden dóór. We zijn inmiddels in Italië. Carglass heeft al drie keer gevraagd of we echt geen nieuwe ruit nodig hebben. Maar Erben heeft zelf wat geknutseld. Als iemand een auto ziet rijden met een stuk plastic op de plaats van de achterruit, waar onze oudste zoon de tekst 'da's pech, achterruit weg' op heeft geschreven, zwaai dan even. Dat zijn wij.