Lang leve de schoonmaker

Auteur: door Jaap Lodewijks | vrijdag 06 januari 2012 | 08:00 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 06 januari 2012 | 08:14

Tekstgrootte

Al beschouw ik mezelf niet als een groot talent, mijn liefde om schoon te maken mag er zijn. Een vloer stof- en vuilvrij zuigen, de ramen wassen, een stofdoek halen over cd-speler en kasten, niets maakt mij vrolijker dan dit huishoudelijke werk.

Ik heb geen feministen nodig gehad om mezelf aan te leren dat een mens respect voor zijn omgeving moet hebben door het te onderhouden. Hoe zeer het me ook afhoudt van het lezen van een boek. Ook buig ik diep voor mensen die van schoonmaken hun baan hebben gemaakt. Als ik 's morgens vroeg op mijn werk kom, geniet ik extra als de vrouw rondloopt die de redactievloer en de bureaus vrolijk reinigt. Ik zit veel lekkerder achter mijn bureau dan op een schoonmaakloze dag. Dus ik heb wel wat met de schoonmakers die deze week hun bestaan zichtbaar maken door te staken en te demonstreren. Zoals gisteren in diverse plaatsen. Met een 'mars voor respect'. Mooi getimed ook, met een storm in de rug die alles over straat laat waaien.

Meer dan een (nog) beter salaris gaat het de schoonmakers om 'gezien worden'. Want je komt ze zelden tegen door de atypische werktijden. Ons komt hij/zij altijd wél tegen in het vuil dat we onbekommerd achterlaten in trein of kantoor. Dat zal geen pretje zijn van tijd tot tijd.

Schoonmaken is een sluitpost in onze samenleving. Bedrijven en instellingen vinden het een interessante bezuinigingsoptie. Als niemand klaagt als je één keer per week laat stofzuigen, waarom zou je het dan twee keer doen? Schoonmaakbedrijven maken, wegens moordende concurrentie en bezuinigingsdrift van hun klanten, offertes die de werkdruk van het personeel fors verhogen.

Schoonmakers hebben eergevoel. Dat vind ik bijzonder. Bij veel beroepen vinden we dat 'eergevoel' normaal. Met schoonmaken leggen we die link niet. Daar zijn we te verwend voor: het is niet de essentie van een interessant leven. Maar het is en blijft wél de basis.

Een (proef)abonnement op de krant?

Meer Bespiegelingen

Reacties

Sorteer reacties

ik geef ze groot gelijk ik ben zelf interieur verzorgster of terwijl schoonmaker en ik geef de stakers groot gelijk het is inderdaad schandalig voor worden hoeveel werk je moet doen in een korte tijd.
maar ja je mag dan niet gaan klagen bij de kantoor mensen want die pakken jou dan weer terug met een klacht van o jee er is niet genoeg zeep of o je bent een vlekje vergeten bij de wc
dat soort dingen.

cleaninggirl:P - 06-01-2012 | 20:52

Lodewijks

Zeer goed geschreven, een pracht verhaal. Zoals hierboven, je bent een uitzondering. Nu dit artikel op sturen naar grote bedrijven die gebruik maakt van vooral de grote landelijke schoonmaak bedrijven. Ook deze bedrijven een copy toezenden. Wat wordt ik weer vrolijk als ik dit soort brieven lees. Lang leve de schoonmaak medewerkers.

Anita - 06-01-2012 | 15:27

ik vindt dit een heel net artikel, het wordt hier nog eens haarfijn uit gelegd dat schoonmaken een BEROEP is.
en geen minder waardig baantje, dat echt onderbetaald wordt.
de mensen hebben een zwaar beroep, waar menigeen niet weet hoe zwaar en onder tijd druk men moet werken.
het zou menig mens sieren om anders tegen dit werk aan te gaan kijken en ze te gaan waarderen wat deze mensen doen.

medepoetser - 06-01-2012 | 15:32

Prachtig artikel..Ga zo door..Je bent een uitzondering!!
Het is geweldig om schoonheid te creeeren en daar je baan van te maken.
Schoonheid zit hem in de manier waarop gewerkt wordt,liever gezegd waarop gewerkt hoort te worden.
Ooit, wat jaren terug, heb ik mezelf dagelijks moeten aanpaaken mijn eergevoel niet af te laten nemen, want het werd me telkens afgepakt door jaloerse autoriteiten die het niet konden verkroppen dat de start als ZZPér mij in de vroege- (05.00-07.00) en in de late ( 18.00-20.00) avonduurtjes net dat beetje meer aan inkomsten konden geven zodat de ergste zorgen konden verdwijnen.Ik was hun schoonmaakster!Wanneer het personeel van verschillende instanties en bedrijven arriveerden rond de klok van 8a9 uur was een minzaam knikje eigenlijk al teveel.Nooit hoorde je eens: heerlijk mevrouw dat mijn buro niet meer kleeft van de spullen die ik uit mijn neus peuterde,of de wc bril verlost was van randen opgedroogd pies,en overige remsporen.Fijn dat u de nieuwe toilletrollen heeft opgehangen die ik achewrliet op de grond, omdat ik te lui was ze even te verwisselen.Fijn dat mijn toetsenbord niet meer vol chocolade en koekresten plakt.
Acht jaar volgehouden deze bijbaan. Toen was de koek op. De bijbaan werd een hoofdpijn en verschoven wervels dossier. Lichamelijke klachten door verkeerde te zwaar belast schoonmaakhoudingen, plus het krankzinnige tempo waarmee gewerkt moest worden gingen parten spelen.Wanneer mensen, ik noem als voorbeeld even het hogere kantoorpersoneel, of ziekenhuispersoneel aan je neus zien dat je schoonmaakt, maar qua verschijning niet voldoet aan het beeld hoe of de poetsvrouw er uit meot zien, valt al hun fatsoen weg.Je bent niet meer hun slaaf...Schoonmakers moeten leren kiezen, vrije wil = vrije keus.Ga ik ervoor een slaaf te zijn/blijven of ga ik mijn stem laten horen door te staken.Het dagelijks voelbaar moeten ondergaan van minachting of vernedering is uit de tijd.Succes schoonmakers.Het is een prachtige les die jullie uitdelen, naar de beschaafde wereld die maar aanklooit, en geen idee hebben waar of hun leven naar toe leidt.Welke richting het opgaat. En waarom?

mk - 06-01-2012 | 11:10

U kon tot 05-02-2012 reageren op dit artikel.