Na de Tweede Wereldoorlog is de wereld een halve eeuw prettig overzichtelijk geweest. De Verenigde Staten waren de baas.
Economisch, militair, cultureel en diplomatiek waren ze aan alles en iedereen dominant. De Sovjetunie kon enkel militair nog tegenwicht bieden. Voor de rest sloeg de VS de maat.Hoe anders zijn de verhoudingen in deze eeuw komen te liggen. De tanende macht van de VS enerzijds en het groeiende zelfbewustzijn bij landen als Rusland, China, India en Brazilië anderzijds, maakt dat er geen werelddirigent meer is. Dat bleek deze week pijnlijk toen in New York bij de VN-Veiligheidsraad geen resolutie over Syrië kon worden aangenomen. Rusland en China gebruikten hun vetorecht.
Niet dat Moskou en Peking de feiten ontkennen. Zij weten drommelsgoed dat in Syrië een humanitair drama zich voltrekt. Een dictatoriaal regime, gedragen door een kleine etnische minderheid, probeert met keiharde hand de orde te herstellen. Burgers worden met honderden tegelijk over de kling gejaagd.
Vanuit de denkkaders van het Westen (dit keer gesteund door de Arabische Liga) moét dit stoppen. De reacties uit Washington, Londen en Parijs lopen dan ook over van morele verontwaardiging over de opstelling van Rusland en China. 'Jullie sanctioneren het geweld van Assad', was nog wel het vriendelijkste verwijt.
Morele verontwaardiging helpt echter niet, nu de VS als dirigent hun stokje hebben moeten inleveren. Rusland en China hebben beiden hun rationele afweging gemaakt en komen tot een andere conclusie dan het Westen. Hard roepen dat dit niet eerlijk is, brengt ze echt niet op andere gedachten. Achterhalen wat de logica van de ander is, hoe haaks die ook staat op jouw ethisch kompas, helpt wel. En accepteren dat de nieuwe wereldorde weer een beroep doet op 19e-eeuwse Realpolitik, waarbij zoals bekend het eigen landsbelang voorop staat.
Sorteer reacties
U kon tot 09-03-2012 reageren op dit artikel.