Morgen is het Valentijnsdag, de dag waarop ongebonden en zoekend Nederland kaartjes, e-cards, knuffels en rozen stuurt naar een nog niet verklaarde liefde.
Wonderlijk hoe snel zo'n nieuw ritueel wortel heeft geschoten in Nederland. Tot voor twintig jaar werd enkel meewarig gekeken naar deze Amerikaanse rage. Het was onecht, zo vond men. In de vorige eeuw was dat een kwalificatie die de weg naar verdere overpeinzingen afsloot. Maar anno 2012 bestaat er geen hooghartigheid meer over de 14e februari. Niet voor niets hebben bloemenwinkels massaal rozen ingekocht.
Elke generatie heeft zo zijn eigen rituelen.
Ik weet nog hoe ik als jochie midden jaren zestig met mijn ouders mee mocht naar de kerk voor de blaasjeszegen. Het was in mijn herinnering altijd koud en donker (deze tijd van het jaar) als meneer pastoor twee kaarsen tegen mijn hals legde. Als een ware duivel uitdrijver prevelde hij dan iets als 'moge God je behoeden tegen keelziekten en alle kwaad, op voorspraak van de heilige Blasius'.
De oude Blaas, die ooit, eeuwen geleden in Turkije bisschop was geweest, moest mij helpen. Nu heb ik nooit een keelziekte gehad en weet het kwaad me zelden te vinden, toch is het ritueel in mij een zachte dood gestorven. Andere rituelen, die beter passen bij mijn leven en mijn tijdsgewricht, zijn ervoor in de plaats gekomen. Zoals elke generatie zijn rituelen, horend bij zijn familie, geloofsgemeenschap of vriendenkring moet herijken.
Liefde is het fundament onder ons aardse bestaan. Niet voor niets zegt de bijbel dat van geloof, hoop en liefde de laatste de grootste is.
Ontvangen én gegeven liefde verrijkt je leven als het je pad kruist. Als het ritueel van Valentijnsdag daarbij helpt, is morgen elke roos welbesteed.
Sorteer reacties
U kon tot 13-03-2012 reageren op dit artikel.