In haar jonge jaren was zangeres Whitney Houston, die dit weekend op 48-jarige leeftijd is overleden, een grote fan van Nelson Mandela.
Toen in 1994 de voormalige gevangene van Robbeneiland als Zuid-Afrikaanse president het Witte Huis bezocht, mocht La Houston een lied zingen voor haar idool.
Bij het fotografenmoment na afloop was Mandela zijn gebruikelijke zelf: ik mag hier vandaag alleen iemands schoenen poetsen, zo zei hij speels, wetend dat Houston in de Verenigde Staten op handen werd gedragen.
Whitney kon even niet anders dan haar hoofd op de schouders van Mandela leggen, als een dochter bij haar vader.
In die dagen was Houston een topartiest, betoverend mooi en met een stem die alle harten veroverde. Ze verkocht tientallen miljoenen platen en de wereld lag aan haar voeten.
Ze zwolg in haar roem, haar toppositie verdedigde ze met kracht: ik wil altijd nummer één zijn, zo zei ze ooit in een interview met veel zelfkennis. Mandela heeft die plek nooit begeerd. Hij wilde slechts het goede voor de verdrukten in Zuid-Afrika, en voor Zuid-Afrika zelf. In zijn cel op Robbeneiland kon hij daardoor overeind blijven. Kon hij zelfs begrip leren opbrengen voor zijn cipiers.
Mandela heeft een half leven in de schaduw van het geluk moeten doorbrengen.
Toch heeft hij nooit de moed opgegeven. En uiteindelijk viel hem het presidentschap, de Nobelprijs, de achting van menig wereldburger en sinds vorige week zelfs zijn beeltenis op het Zuid-Afrikaanse geld ten deel.
Mandela, 93 inmiddels en bezig aan zijn laatste etappe, is Whitney echter niet vergeten. Zoals hij altijd de mens bleef zien, of ze nu cipier of popster waren. "Opdat ze rustte in vrede'', zo liet hij gisteren weten.
U kon tot 14-03-2012 reageren op dit artikel.