Tuinellende

  vrijdag 05 februari 2010 | 14:42 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 05 februari 2010 | 14:54

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten
Columnist Romke van der Kaa. Foto GPD

Columnist Romke van der Kaa. Foto GPD

Vorige week schreef ik dat 'boerenkool schitterend is om te zien en voor geen enkele sierplant onderdoet'. Die stelling moet ik nuanceren nu mijn eigen boerenkool er als een afgekloven stronk bij staat. Want het telen van eigen groente brengt veel vreugde, maar natuurlijk ook de nodige kopzorgen. Vooral koolsoorten worden vaak van alle kanten belaagd.


Ieder jaar plant ik boerenkool. Niet omdat je er zoveel geld mee kunt verdienen, want boerenkool kost vrijwel niets bij de groenteboer. Ik vind het gewoon een mooie plant. Vooral 's winters, als er weinig in de tuin te beleven valt, zorgen staalblauwe prei en zeegroene boerenkool voor visueel spektakel. Tenminste - meestal, want deze winter ging het mis.

Koolsoorten horen eigenlijk op de klei. Op zandgrond, en ook op veen, heb je al snel last van knolvoet, een schimmelziekte die de wortel van de plant misvormt. Daar valt wel wat aan te doen. Je kunt proberen de grond minder zuur te maken door kalk te strooien en grote hoeveelheden compost en organische mest in te werken. Als dat niet helpt, kun je kool in een grote plastic bloempot vol klei planten. Die pot kun je dan in je zure zandgrond ingraven. In dat geval is de groenteman echt goedkoper. Maar het zelf telen van groenten is leuker. Dat wil zeggen, zolang het van een leien dakje gaat. Want is de kool eenmaal goed aan de groei, dan moet de volgende horde worden genomen: het koolwitje. In de zomer zet dit vlindertje zijn eitjes af op koolplanten. Boerenkool lijkt favoriet: voordat je het weet, zijn je planten overdekt met zwartgele rupsen.

Nu is er één troost: nadat de rupsen zich hebben volgegeten, gaan ze zich verpoppen. Meestal groeit de boerenkool daarna nog lang genoeg door om zich weer te herstellen. De fanatieke moestuinier voorkomt schade door zijn planten met luizengaas af te dekken, waardoor de vlinders er niet bij kunnen. Maar ja, zo'n lijkwade oogt nogal luguber. Ik laat de rupsen in ieder geval maar eten.

Bij mij is de grootste plaag niet het koolwitje, maar de houtduif. Duiven zijn tien keer zo vraatzuchtig als rupsen. Vooral jonge koolplanten zijn vaak het slachtoffer. Die eten ze volledig op en de resterende stengel trekken ze uit de grond. Echte hooligans. Maar ook volgroeide boerenkoolplanten kunnen ze in korte tijd volledig strippen. Ik ben dierenliefhebber, maar maak een uitzondering voor de duif. Zelfs gebraden duiven blief ik niet. En duiven laten zich moeilijk verjagen. Het lijkt er zelfs op dat zij expres hun nesten bouwen in de lindebomen naast mijn groentetuin.

Dit jaar hadden duiven mijn boerenkool wel erg te pakken. Dacht ik. Totdat het gesneeuwd had en ik het hazenspoor naar de boerenkool in de sneeuw gemakkelijk kon volgen.

 
Reacties
laatste eerstSorteer reacties
Het stukje over tuinellende lezend, schoot mij het probleem met de Hertshooi weer te binnen. Wij hebben twee soorten groepen in de tuin staan. Na de strenge winter gaven wij geen cent meer voor deze planten maar tot onze verbazing staan ze er weer. Ze bloeiden ook nog aardig. Maar nu het bessenseizoen is aangebroken zijn we helemaal teleurgesteld. Alle bessen zijn klein en verdroogd. Hoe komt dat en wat kunnen we doen om dit volgend jaar te voorkomen?

Met een antwoord hierop zou ik erg blij zijn. Bij voorbaat dank,
Janna Stegink
Janna Stegink - 14-10-2010 | 19:08
Geachte heer vd Kaa, Wonderwel bloeien onze witte rododenderons voor de tweede keer dit jaar. Zal dit betekenen dat we er het voorjaar de bloemen zullen moeten missen? Of is de struik (meer dan 10jaar oud) zo sterk dat deze tussentijds weer nieuwe bloemknoppen kan vormen.
Met vriendelijke groet,
Jan Trimpe, Middelburg.
J.Trimpe - 26-09-2010 | 16:55

U kon tot 07-03-2010 reageren op dit artikel.

links

google