Vorige week schreef ik dat 'boerenkool schitterend is om te zien en voor
geen enkele sierplant onderdoet'. Die stelling moet ik nuanceren nu mijn
eigen boerenkool er als een afgekloven stronk bij staat. Want het telen van
eigen groente brengt veel vreugde, maar natuurlijk ook de nodige kopzorgen.
Vooral koolsoorten worden vaak van alle kanten belaagd.
Zie ook:
Ieder jaar plant ik boerenkool. Niet omdat je er zoveel geld mee kunt
verdienen, want boerenkool kost vrijwel niets bij de groenteboer. Ik vind
het gewoon een mooie plant. Vooral 's winters, als er weinig in de tuin te
beleven valt, zorgen staalblauwe prei en zeegroene boerenkool voor visueel
spektakel. Tenminste - meestal, want deze winter ging het mis.
Koolsoorten horen eigenlijk op de klei. Op zandgrond, en ook op veen, heb je
al snel last van knolvoet, een schimmelziekte die de wortel van de plant
misvormt. Daar valt wel wat aan te doen. Je kunt proberen de grond minder
zuur te maken door kalk te strooien en grote hoeveelheden compost en
organische mest in te werken. Als dat niet helpt, kun je kool in een grote
plastic bloempot vol klei planten. Die pot kun je dan in je zure zandgrond
ingraven. In dat geval is de groenteman echt goedkoper. Maar het zelf telen
van groenten is leuker. Dat wil zeggen, zolang het van een leien dakje gaat.
Want is de kool eenmaal goed aan de groei, dan moet de volgende horde worden
genomen: het koolwitje. In de zomer zet dit vlindertje zijn eitjes af op
koolplanten. Boerenkool lijkt favoriet: voordat je het weet, zijn je planten
overdekt met zwartgele rupsen.
Nu is er één troost: nadat de rupsen
zich hebben volgegeten, gaan ze zich verpoppen. Meestal groeit de boerenkool
daarna nog lang genoeg door om zich weer te herstellen. De fanatieke
moestuinier voorkomt schade door zijn planten met luizengaas af te dekken,
waardoor de vlinders er niet bij kunnen. Maar ja, zo'n lijkwade oogt nogal
luguber. Ik laat de rupsen in ieder geval maar eten.
Bij mij is de
grootste plaag niet het koolwitje, maar de houtduif. Duiven zijn tien keer
zo vraatzuchtig als rupsen. Vooral jonge koolplanten zijn vaak het
slachtoffer. Die eten ze volledig op en de resterende stengel trekken ze uit
de grond. Echte hooligans. Maar ook volgroeide boerenkoolplanten kunnen ze
in korte tijd volledig strippen. Ik ben dierenliefhebber, maar maak een
uitzondering voor de duif. Zelfs gebraden duiven blief ik niet. En duiven
laten zich moeilijk verjagen. Het lijkt er zelfs op dat zij expres hun
nesten bouwen in de lindebomen naast mijn groentetuin.
Dit jaar
hadden duiven mijn boerenkool wel erg te pakken. Dacht ik. Totdat het
gesneeuwd had en ik het hazenspoor naar de boerenkool in de sneeuw
gemakkelijk kon volgen.



Sorteer reacties












U kon tot 07-03-2010 reageren op dit artikel.