'Alles is me uit de handen geslagen'

De Zwolse trekt aan de bel, omdat ze andere wanhopige vrouwen wil waarschuwen voor het project Huiselijk Geweld.

Zelf werd ze anderhalf jaar geleden als één van de eersten benaderd door deze club hulpverleners, die vanwege privacy niet willen reageren. Wel is duidelijk dat ze menen dat beëindiging van de 32-jarig durende op-en-af-relatie het beste is voor de Zwolse en haar gezin. "Maar ik denk daar anders over", aldus de geëmotioneerde moeder van vijf kinderen, van wie het elfjarige dochtertje de jongste is. "Mijn man kan nergens heen, moet hij dan eindigen als dakloze? Anderhalf jaar geleden heeft hij ook een poosje op straat geleefd, bivakkeerde hij in Park De Wezenlanden. Dan kwam ik langs fietsen en zag hem op een bankje zitten. Dat deed zo'n pijn. Dat wil ik nooit meer meemaken."

Toch heeft ze inmiddels de echtscheiding ingezet. Na overleg met haar man, die ook vindt dat ze voor hun dochter moet kiezen. "Maar dit is geen echte keuze. Dit is dwang." Al jong leerde de Zwolse haar man elkaar kennen. Drank was in zijn leven normaal. Iedereen in z'n familie dronk. Ruim tien jaar geleden leidde die verslaving al tot grote problemen.

De Zwolse kwam met haar kinderen in een Blijf-van-mijn-lijf-huis terecht, terwijl haar echtgenoot na een gerechtelijke veroordeling meer dan een jaar in een afkickkliniek belandde. Het gezin kwam na die tijd weer bij elkaar. Acht jaar ging het goed totdat er een aantal financiële zaken misliep, waarna pa weer naar de fles greep. "Eén ding: hij heeft mij en de kinderen nooit geslagen. Het is geestelijk geweld. En alleen maar als hij te veel drinkt. Dan gaat hij schelden, dreigen, echt verschrikkelijk."

In april vorig jaar liep het volledig uit de hand waarna de Zwolse de hulp van politie inriep. "Hij haat politie. Dus dat ging helemaal mis."

De man werd vastgezet en nog dezelfde avond laat kreeg de Zwolse bezoek van een officier van justitie, die vertelde dat er in Zwolle een speciaal project voor huiselijk- geweldslachtoffers is. "Een club deskundigen die probeert een oplossing te zoeken. In eerste instantie klonk dat goed. Ik wil ook dat er iets verandert. Ik wil graag echte hulp voor mijn man. Het leek erop dat ze dat konden bieden. Het voelde gelijk al niet lekker. Anderen praten over ons, niet met ons. En hulp kwam er niet. Het duurde maanden voordat bijvoorbeeld Jeugdzorg contact opnam. Ik moest er zelf voortdurend achteraan zitten en nu is dat dezelfde instantie die vindt dat ik moet scheiden omdat dat beter voor onze dochter is. Ondertussen zitten we financieel aan de grond. De uitkering van mijn man is stopgezet. Met mijn kleine urencontract kan ik niet aan onze verplichtingen voldoen. Die spanning is ook niet goed voor mijn dochter, denk ik dan. Maar dat kan niemand schelen."

Hulp voor haar man is volgens haar nog niet in zicht. "Er zijn blijkbaar wachtlijsten van maanden. En zelfs als wij van hem af zijn, dan heeft mijn man toch nog altijd een probleem. En juist voor dat probleem had ik hulp ingeroepen. Ik heb het gevoel dat inmiddels alles uit mijn handen geslagen is. Zonder een oplossing. Na anderhalf jaar zoeken naar een oplossing blijf ik achter met niets."